play_arrow

keyboard_arrow_right

skip_previous play_arrow skip_next
00:00 00:00
playlist_play chevron_left
volume_up
chevron_left
play_arrow

Bhakti Bodh [Punjabi]

Nitya Niyam Mp3 In Punjabi By Sant Rampal Ji With Lyrics

Banti Kumar December 5, 2019 627 5


Background
share close

ਆਦਰਣੀਏਂ ਗਰੀਬਦਾਸ ਜੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਾਣੀ

॥ਅਥ ਮੰਗਲਾਚਰਣ॥

ਗਰੀਬ ਨਮੋ ਨਮੋ ਸਤਿ ਪੁਰਸ਼ ਕੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਗੁਰੂ ਕੀਨਹੀ।
ਸੁਰਨਰ ਮੁਨੀਜਨ ਸਾਧਵਾ, ਸੰਤੋਂ ਸਰਵਸ ਦੀਨਹੀ।1।

ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਸੰਤ ਸਭੈ, ਡੰਡੋਓਤਮ ਪ੍ਰਣਾਮ।
ਆਗੇ ਪੀਛੇ ਮੱਧ ਹੂਏ, ਤਿਨ ਕੂੰ ਜਾ ਕੁਰਬਾਨ।2।

ਨਿਰਾਕਾਰ ਨਿਰਵਿਛਮ, ਕਾਲ ਜਾਲ ਭੈ ਭੰਜਨੰ।
ਨਿਰਲੇਪਮ ਨਿੱਜ ਨਿਰਗੁਣਮ, ਅਕਲ ਅਨੂਪ ਬੇਸੁੰਨ ਧੁਨਿੰ।3।

ਸੋਹੰ ਸੁਰਤੀ ਸਮਾਪਤਮ,ਸਕਲ ਸਮਾਨਾ ਨਿਰਤਿ ਲੈ।
ਉਜਲ ਹਿਰੰਬਰ ਹਰਦਮੰ ਬੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਅਥਾਹ ਹੈ, ਵਾਰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਮਧਿਅਤੰ।4।

ਗਰੀਬ ਜੋ ਸੁਮਰਿਤ ਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਗਣ ਨਾਯਕ ਗਲਤਾਨਾ।
ਕਰੋ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਸੋਈ, ਪਾਰਸ ਪਦ ਪ੍ਰਵਾਨਾ।5।

ਆਦਿ ਗਣੇਸ਼ ਮਨਾਊਂ, ਗਣ ਨਾਇਕ ਦੇਵਨ ਦੇਵਾ।
ਚਰਨ ਕਮਲ ਲਿਉ ਲਾਊਂ, ਆਦਿ ਅੰਤ ਕਰਹੂੰ ਸੇਵਾ।6।

ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਗੀਤੰ, ਰਿੱਧ ਸਿੱਧ ਦਾਤਾ ਸੋਈ।
ਅਵਿਗਤ ਗੁਣਹਿ ਅਤੀਤੰ, ਸਤਿਪੁਰਸ਼ ਨਿਰਮੋਹੀ।7।

ਜਗਦੰਬਾ ਜਗਦੀਸ਼ੰ, ਮੰਗਲ ਰੂਪ ਮੁਰਾਰੀ।
ਤਨ ਮਨ ਅਰਪਮ ਸ਼ੀਸ਼ੰ,ਭਗਤੀ ਮੁਕਤੀ ਭੰਡਾਰੀ,।8।

ਸੁਰ ਨਰ ਮੁਨੀਜਨ ਧਿਆਵੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਮਹੇਸ਼ਾ,
ਸ਼ੇਸ਼ ਸਹੰਸ ਮੁਖ ਗਾਵੈਂ, ਪੂਜੈਂ ਆਦਿ ਗਣੇਸ਼ਾ।9।

ਇੰਦ੍ਰ ਕੁਬੇਰ ਸਰੀਖਾ, ਵਰੁਣ ਧਰਮਰਾਏ ਧਿਆਵੇਂ।
ਸੁਮਰਥ ਜੀਵਨ ਜੀਕਾ, ਮਨ ਇੱਛਾ ਫਲ ਪਾਵੈਂ।10।

ਤੇਤੀਸ ਕੋਟਿ ਅਧਾਰਾ, ਧਿਆਵੈਂ ਸਹੰਸ ਅਠਾਸੀ।
ਉਤਰੈਂ ਭਵਜਲ ਪਾਰਾ, ਕਟਿ ਹੈਂ ਯਮ ਕੀ ਫਾਂਸੀ।11।

॥ਮੰਤ੍ਰ॥

ਅਨਾਹਦ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁੱਖ ਸਲਾਹਦ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਜੋਖ ਮੰਤ੍ਰ,
ਬੇਸੁੰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨ੍ਰਿਬਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਥੀਰ ਹੈ॥1॥

ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰ ਯੁਗਾਦਿ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਚਲ ਅਭੰਗੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਦਾ
ਸਤਸੰਗੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਲਿਉਲੀਨ ਮੰਤ੍ਰ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ ਹੈ॥2॥

ਸੋਹੰ ਸੁਭਾਨ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਗਮ ਅਨੁਰਾਗ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਿਰਭੈ ਅਡੋਲ
ਮੰਤ੍ਰ,ਨਿਰਗੁਣ ਨਿਰਬੰਧ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨੇਕ ਹੈ॥3॥

ਗੈਬੀ ਗੁਲਜਾਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਿਰਭੈ ਨਿਰਧਾਰ ਮੰਤ੍ਰ,ਸੁਮਰਿਤ
ਸੁਕਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਅਗਮੀ ਅਬੰਚ ਮੰਤ੍ਰ ਅਦਲਿ ਮੰਤ੍ਰ ਅਲੇਖ ਹੈ।4।

ਫਜਲੰ ਫਰਾਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਬਿਨ ਰਸਨਾ ਗੁਣਲਾਪ ਮੰਤ੍ਰ, ਝਿਲਮਿਲ
ਜਹੂਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਰਬੰਗ ਭਰਪੂਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਸੈਲਾਨ ਮੰਤ੍ਰਸਾਰ ਹੈ॥5॥

ਰਰੰਕਾਰ ਗਰਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਤੇਜਪੁੰਜ ਪਰਖ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਦਲੀ ਅਬੰਧ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਜਪਾ
ਨਿਰਸੰਧ ਮੰਤ੍ਰ,ਅਬਿਗਤ ਅਨਾਹਦ ਮੰਤ੍ਰ, ਦਿਲ ਮੇਂ ਦੀਦਾਰ ਹੈ ॥6॥

ਬਾਣੀ ਵਿਨੋਦ ਮੰਤ੍ਰ, ਆਨੰਦ ਅਸੋਧ ਮੰਤ੍ਰ, ਖੁਰਸੀ ਕਰਾਰ ਮੰਤ੍ਰ,
ਅਨਭੈ ਉਚਾਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਉਜਲ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਲੇਖ ਹੈਂ॥7॥

ਸਾਹਿਬ ਸਤਿਰਾਮ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਾਈਂ ਨਹਿਕਾਮ ਮੰਤ੍ਰ, ਪਾਰਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼
ਮੰਤ੍ਰ,ਹਿਰੰਭਰ ਹੁਲਾਸ ਮੰਤ੍ਰ, ਮੌਲੇਮਲਾਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਪਲਕ ਬੀਚ ਖਲਕ ਹੈ॥8॥

॥ਅਥ ਗੁਰੂਦੇਵ ਦਾ ਅੰਗ॥

ਗਰੀਬ, ਪ੍ਰਪਟਨ ਵਹ ਪ੍ਰਲੋਕ ਹੈ, ਜਹਾਂ ਅਦਲੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਰ।
ਭਗਤੀ ਹੇਤ ਸੈਂ ਉਤਰੇ, ਪਾਯਾ ਹਮ ਦੀਦਾਰ॥1॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਅਲਲ ਪੰਖ ਕੀ ਜਾਤ।
ਕਾਇਆ ਮਾਇਆ ਨਾ ਵਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਪਾਂਚ ਤੱਤ ਕਾ ਗਾਤ॥2॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਉਜਲ ਹਿਰੰਬਰ ਆਦਿ।
ਭਲਕਾ ਗਿਆਨ ਕਮਾਨ ਕਾ, ਘਾਲਤ ਹੈਂ ਸਰ ਸਾਂਧਿ॥3॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸੁੰਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਆਪ।
ਰੋਮ-ਰੋਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਦੀਨਹਾ ਅਜਪਾ ਜਾਪ॥4॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਮਗਨ ਕੀਏ ਮੁਸਤਾਕਿ।
ਪਿਆਲਾ ਪਿਆਇਆ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਗਰ ਗਾਪ॥5॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸਿੰਧ ਸੁਰਤਿ ਕੀ ਸੈਨ।
ਉਰ ਅੰਤਰ ਪ੍ਰਕਾਸਿਆ, ਅਜਬ ਸੁਣਾਏ ਬੈਨ॥6॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸਰਿਤਿ ਸਿੰਧੁ ਕੀ ਸੈਲ।
ਬਜ੍ਰ ਪੌਲ ਪਟ ਖੋਲ੍ਹ ਕਰ, ਲੇ ਗਿਯਾ ਝੀਨੀ ਗੈਲ॥7॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸੁਰਤਿ ਸਿੰਧੁ ਕੇ ਤੀਰ।
ਸਭ ਸੰਤਨ ਸਿਰ ਤਾਜ ਹੈਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਅਦਲੀ ਕਬੀਰ॥8॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸੁਰਤਿ ਸਿੰਧੁ ਕਿ ਮਾਹਿ।
ਸ਼ਬਦ ਸਵਰੂਪੀ ਅੰਗ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਪ੍ਰਾਣ ਬਿਨ ਛਾਹਿ॥9॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਗਲਤਾਨਾ ਗੁਲਜਾਰ।
ਵਾਰ ਪਾਰ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਭਾਰ॥10॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸੁਰਤਿ ਸਿੰਧੂ ਕੇ ਮੰਝ।
ਅੰਡਿਯੋ ਆਨੰਦ ਪੋਖ ਹੈ, ਬੈਨ ਸੁਣਾਏ ਕੁੰਜ॥11॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸੁਰਤਿ ਸਿੰਧੂ ਕਿ ਨਾਲ।
ਪੀਤਾਂਬਰ ਤਾਖੀ ਧਰਿਯੋ, ਬਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਰਿਸਾਲ॥12॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸੁਰਤਿ ਸਿੰਧੂ ਕੇ ਨਾਲ।
ਗਵਨ ਕੀਆ ਪ੍ਰਲੋਕ ਸੇ, ਅਲਲ ਪੰਖ ਕੀ ਚਾਲ॥13॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਸੁਰਤਿ ਸਿੰਧੂ ਕੇ ਨਾਲ।
ਗਿਆਨ ਜੋਗ ਔਰ ਭਗਤੀ ਸਭ, ਦੀਨਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਿਹਾਲ॥14॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਬੇਪ੍ਰਵਾਹ ਅਬੰਧ।
ਪਰਮ ਹੰਸ ਪੂਰਣ ਪੁਰਸ਼, ਰੋਮ-ਰੋਮ ਰਵੀ ਚੰਦ॥15॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਹੈ ਜਿੰਦਾ ਜਗਦੀਸ਼।
ਸੁੰਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਛਤਰ ਮੁਕਟ ਹੈ ਸ਼ੀਸ਼॥16॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਲੱਕਛਣ ਕਹੂੰ, ਮਧੁਰੇ ਬੈਨ ਵਿਨੋਦ।
ਚਾਰ ਵੇਦ ਛਟ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਕਹਿ ਅਠ੍ਹਾਰਾ ਬੋਧ॥17॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਲੱਕਛਣ ਕਹੂੰ, ਅਚਲ ਵਿਹੰਘਮ ਚਾਲ।
ਹਮ ਅਮਰਾਪੁਰ ਲੇ ਗਿਆ, ਗਿਆਨ ਸ਼ਬਦ ਸਰ ਘਾਲ॥18॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਤੁਰੀਆ ਕੇਰੇ ਤੀਰ।
ਭਗਲ ਵਿਦਿਆ ਬਾਣੀ ਕਹੈਂ, ਛਾਣੇ ਨੀਰ ਔਰ ਖੀਰ॥19॥

ਗਰੀਬ, ਜ਼ਿੰਦਾ ਜੋਗੀ ਜਗਤਗੁਰੂ, ਮਾਲਿਕ ਮੁਰਸ਼ਦ ਪੀਵ।
ਕਾਲ ਕਰਮ ਲਾਗੇ ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ ਸ਼ੀਵ॥20॥

ਗਰੀਬ, ਜ਼ਿੰਦਾ ਜੋਗੀ ਜਗਤਗੁਰੂ, ਮਾਲਿਕ ਮੁਰਸ਼ਦ ਪੀਰ।
ਦੋਹੰੂ ਦੀਨ ਝਗੜਾ ਮੰਡਿਆ, ਪਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸਰੀਰ॥21॥

ਗਰੀਬ, ਜ਼ਿੰਦਾ ਜੋਗੀ ਜਗਤ ਗੁਰੂ, ਮਾਲਿਕ ਮੁਰਸ਼ਦ ਪੀਰ।
ਮਾਰਿਆ ਭਲਕਾ ਭੇਦ ਸੇ, ਲਗੇ ਗਿਆਨ ਕੇ ਤੀਰ॥22॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਤੇਜ਼ਪੁੰਜ ਕੇ ਅੰਗ।
ਝਿਲਮਿਲ ਨੂਰ ਜਹੂਰ ਹੈ, ਨਰ ਰੂਪ ਸੇਤ ਰੰਗ॥23॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਤੇਜ਼ਪੁੰਜ ਕੀ ਲੋਏ।
ਤਨ ਮਨ ਅਰਪੂੰ ਸੀਸ ਕੂੰ, ਹੋਣੀ ਹੋਇ ਸੁ ਹੋਇ॥24॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਖੋਲੇ ਬਜ਼੍ਰ ਕਿਵਾਰ।
ਅਗਮ ਦੀਪ ਕੂੰ ਲੇ ਗਿਆ, ਜਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਰਬਾਰ॥25॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਖੋਲ੍ਹੇ ਬਜਰ ਕਪਾਟ।
ਅਗਮ ਭੂਮੀ ਕੂੰ ਗਮ ਕਰੀ, ਉਤਰੇ ਔਘਟ ਘਾਟ॥26॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਮਾਰੀ ਗਿਆਸੀ ਗੈਨ।
ਰੋਮ ਰੋਮ ਮੇਂ ਸਾਲਤੀ, ਪਲਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ਚੈਨ॥27॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਭਲਕਾ ਖੈਂਚ ਕਰ, ਲਾਇਆ ਬਾਨ ਜੁ ਏਕ।
ਸੁਵਾਂਸ ਉਭਾਰੇ ਸਾਲਤਾ, ਪੜਿਆ ਕਲੇਜੇ ਛੇਕ॥28॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਾਰਿਆ ਬਾਣ ਕਸ, ਖੈਬਰ ਗਿਆਸੀ ਖੈਂਚ।
ਭ੍ਰਮ ਕਰਮ ਸਬ ਜਰ ਗਏ, ਲਈ ਕੁਬੁੱਧ ਸਬ ਏਂਚ॥29॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਆਏ ਦਿਆ ਕਰੀ, ਐਸੇ ਦੀਨ ਦਿਆਲ।
ਬੰਦੀਛੌੜ ਬ੍ਰਿਧ ਤਾਸ ਕਾ, ਜੱਠਰਾ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ॥30॥

ਗਰੀਬ,ਜਠਰਅਗਨੀ ਸੈਂ ਰਾਖਿਆ, ਪਿਆਇਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖੀਰ।
ਜੁਗਨ ਜੁਗਨ ਸਤਿਸੰਗ ਹੈ, ਸਮਝ ਕੁਟਨ ਬੇਪੀਰ॥31॥

ਜ਼ੂਨੀ ਸੰਕਟ ਮੇਟ ਹੈਂ, ਔਂਧੇ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਜਮ ਸੈ ਲੇਤ ਛੁਡਾਏ॥32॥

ਗਰੀਬ, ਜ਼ਮ ਜ਼ੌਰਾ ਜਾਸੈ ਡਰੈਂ, ਧਰਮਰਾਏ ਕੇ ਦੂਤ।
ਚੌਦ੍ਹਾ ਕੋਟਿ ਨਾ ਚੰਪ ਹੀਂ, ਸੁਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਕੂਤ॥33॥

ਗਰੀਬ, ਜ਼ਮ ਜ਼ੌਰਾ ਜਾਸੈ ਡਰੈਂ, ਧਰਮਰਾਏ ਧਰੈ ਧੀਰ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਏਕ ਹੈ, ਅਦਲੀ ਅਸਲ ਕਬੀਰ॥34॥

ਗਰੀਬ, ਜ਼ਮ ਜ਼ੌਰਾ ਜਾਸੈ ਡਰੈਂ, ਮਿਟੇਂ ਕਰਮ ਕੇ ਅੰਕ।
ਕਾਗਜ਼ ਕੀਰੈ ਦਰਗਹ ਦਈ, ਚੌਦਹ ਕੋਟਿ ਨਾ ਚੰਪ॥35॥

ਗਰੀਬ, ਜ਼ਮ ਜ਼ੌਰਾ ਜਾਸੈ ਡਰੈਂ, ਮਿਟੇਂ ਕਰਮ ਕੇ ਲੇਖ।
ਅਦਲੀ ਅਸਲ ਕਬੀਰ ਹੈਂ, ਕੁਲ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਏਕ॥36॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਪਹੁੰਚਿਆ ਮੰਝ ਨਿਦਾਨ।
ਨੌਕਾ ਨਾਮ ਚੜਾਏ ਕਰ, ਪਾਰ ਕੀਏ ਪ੍ਰਮਾਨ॥37॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਭੌ ਸਾਗਰ ਕੇ ਮਾਂਹਿ।
ਨੌਕਾ ਨਾਮ ਚੜਾਏ ਕਰ, ਲੇ ਰਾਖੇ ਨਿੱਜ ਠਾਂਹਿ॥38॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਭੌ ਸਾਗਰ ਕੇ ਬੀਚ।
ਖੇਵਟ ਸਬ ਕੂੰ ਖੇਵਤਾ, ਕਿਆ ਉਤਮ ਕਿਆ ਨੀਚ॥39॥

ਗਰੀਬ, ਚੌਰਾਸੀ ਕੀ ਧਾਰ ਮੇਂ, ਵਹੇ ਜਾਤ ਹੈਂ ਜੀਵ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਲੇ ਪ੍ਰਸਾਇਆ ਪੀਵ॥40॥

ਗਰੀਬ, ਲੱਖ ਚੌਰਾਸੀ ਕੀ ਧਾਰ ਮੇਂ, ਬਹੇ ਜਾਤ ਹੈਂ ਹੰਸ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਅਲਖ ਲਿਖਾਇਆ ਵੰਸ॥41॥

ਗਰੀਬ, ਮਾਇਆ ਕਾ ਰਸ ਪੀਏ ਕਰ, ਫੂਟ ਗਏ ਦੋ ਨੈਨ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਬਾਸ ਦੀਆ ਸੁੱਖ ਚੈਨ॥42॥

ਗਰੀਬ, ਮਾਇਆ ਕਾ ਰਸ ਪੀਏ ਕਰ, ਹੋ ਗਏ ਡਾਮਾਡੋਲ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਗਿਆਨ ਜੋਗ ਦੀਆ ਖੋਲ੍ਹ॥43॥

ਗਰੀਬ, ਮਾਇਆ ਕਾ ਰਸ ਪੀਏ ਕਰ, ਹੋ ਗਏ ਭੂਤ ਖਈਸ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਭਗਤੀ ਦਈ ਬਕਸੀਸ॥44॥

ਗਰੀਬ, ਮਾਇਆ ਕਾ ਰਸ ਪੀਏ ਕਰ, ਫੂਟ ਗਏ ਪਟ ਚਾਰ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਲੋਇਣ ਸੰਖ ਉਘਾਰ॥45॥

ਗਰੀਬ, ਮਾਇਆ ਕਾ ਰਸ ਪੀਏ ਕਰ, ਡੂਬ ਗਏ ਦਹੂ ਦੀਨ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਪ੍ਰਵੀਨ॥46॥

ਗਰੀਬ,ਮਾਇਆ ਕਾ ਰਸ ਪੀਏ ਕਰ,ਗਏ ਛਟ ਦਲ ਗਾਰਤ ਗੋਰ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਲੀਏ ਬਹੋਰ॥47॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੁੰ ਕਿਆ ਦੀਜਿਏ, ਦੇਨੇ ਕੂੰ ਕੁਛ ਨਾਹਿਂ।
ਸੰਮਨ ਕੂੰ ਸਾਟਾ ਕੀਆ, ਸੇਊ ਭੇਂਟ ਚੜਾਹਿ॥48॥

ਗਰੀਬ, ਸਿਰ ਸਾਟੇ ਕੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਔਰ ਕੁਛ ਨਹਿੰ ਬਾਤ।
ਸਿਰ ਕੇ ਸਾਟੇ ਪਾਈਏ, ਅਵਗਤ ਅਲਖ ਅਨਾਥ॥49॥

ਗਰੀਬ ਸੀਸ ਤੁਮਹਾਰਾ ਜਾਏਗਾ, ਕਰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੂੰ ਦਾਨ।
ਮੇਰਾ ਮੇਰੀ ਛਾਡ ਦੇ, ਜੋਹੀ ਗੋਈ ਮੈਦਾਨ॥50॥

ਗਰੀਬ, ਸੀਸ ਤੁਮਾਹਰਾ ਜਾਏਗਾ, ਕਰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਭੇਂਟ।
ਨਾਮ ਨਿਰੰਤਰ ਲੀਜਿਏ, ਜਮ ਕੀ ਲਗੈਂ ਨਾ ਫੇਂਟ॥51॥

ਗਰੀਬ, ਸਾਹਿਬ ਸੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਭਏ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇ ਭਏ ਸਾਧ।
ਯੇ ਤੀਨੋਂ ਅੰਗ ਏਕ ਹੈਂ, ਗਤਿ ਕਛੁ ਅਗਮ ਅਗਾਧ॥52॥

ਗਰੀਬ, ਸਾਹਿਬ ਸੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਭਏ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇ ਭਏ ਸੰਤ।
ਧਰ-ਧਰ ਭੇਸ਼ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਗ, ਖੇਲੇਂ ਆਦਿ ਔਰ ਅੰਤ॥53॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਬੇਗ ਉਤਾਰੇ ਪਾਰ।
ਚੌਰਾਸੀ ਭ੍ਰਮ ਮੇਟਹੀਂ, ਆਵਾ ਗਵਨ ਨਿਵਾਰ॥54॥

ਗਰੀਬ, ਅੰਧੇ ਗੂੰਗੇ ਗੁਰੂ ਘਣੇ, ਲੰਗੜੇ ਲੋਭੀ ਲਾਖ।
ਸਾਹਿਬ ਸੈਂ ਪਰਚੇ ਨਹੀਂ, ਕਾਵ ਬਣਾਵੈਂ ਸਾਖ॥55॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਸ਼ਬਦ ਸਮਾਨਾ ਹੋਇ।
ਭੌ ਸਾਗਰ ਮੇਂ ਡੂਬਤੇਂ, ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੈਂ ਸੋਇ॥56॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਸੋਹੰ ਸਿੰਧੂ ਮਿਲਾਪ।
ਤੁਰਿਆ ਮਧ ਆਸ਼ਨ ਕਰੈਂ, ਮੇਟੈਂ ਤੀਨੋਂ ਤਾਪ॥57॥

ਗਰੀਬ, ਤੁਰਿਆ ਪਰ ਪੁਰਿਆ ਮਹਿਲ,ਪਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਾ ਦੇਸ਼।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਸ਼ਬਦ ਵਿਗਿਆਨਾ ਨੇਸ॥58॥

ਗਰੀਬ,ਤੁਰਿਆ ਪਰ ਪੁਰਿਆ ਮਹਿਲ, ਪਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਾ ਧਾਮ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਹੰਸ ਕਰੈਂ ਨਿਹਕਾਮ॥59॥

ਗਰੀਬ, ਤੁਰਿਆ ਪਰ ਪੁਰਿਆ ਮਹਿਲ, ਪਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਾ ਲੋਕ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਹੰਸ ਪਠਾਵੈਂ ਮੋਖ॥60॥

ਗਰੀਬ, ਤੁਰਿਆ ਪਰ ਪੁਰਿਆ ਮਹਿਲ, ਪਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਾ ਦਵੀਪ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਰਾਖੇ ਸੰਗ ਸਮੀਪ॥61॥

ਗਰੀਬ, ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਗਾਦੀ ਜਹਾਂ, ਪਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਥਾਨ।
ਸੁੰਨ ਸ਼ਿਖਰ ਕੇ ਮਹਲ ਮੇਂ, ਹੰਸ ਕਰੈਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ॥62॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਪੂਰਣ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਆਪ ਅਲੇਖ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਰਮਤਾ ਰਾਮ ਹੈਂ, ਜਾਮੇਂ ਮੀਨ ਨ ਮੇਖ॥63॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਆਦਿ ਅਨਾਦਿ ਹੈਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਮੱਧ ਹੈਂ ਮੂਲ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੁੰ ਸਿਜਦਾ ਕਰੂੰ, ਏਕ ਪਲਕ ਨਹੀਂ ਭੂਲ॥64॥

ਗਰੀਬ, ਪੱਟਟਨ ਘਾਟ ਲਖਾਈਆਂ, ਅਗਮ ਭੂਮੀ ਕਾ ਭੇਦ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਅਸ਼ਟ ਕਮਲ ਦਲ ਛੇਦ॥65॥

ਗਰੀਬ, ਪੱਟਟਨ ਘਾਟ ਲਖਾਈਆਂ, ਅਗਮ ਭੂਮੀ ਕਾ ਭੇਵ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਮਿਲਿਆ, ਅਸ਼ਟ ਕਮਲ ਦਲ ਸੇਵ॥66॥

ਗਰੀਬ, ਪ੍ਰਪੱਟਟਨ ਕੀ ਪੀਠ ਮੇਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਲੇ ਗਿਆ ਮੋਹਿ।
ਸਿਰ ਸਾਟੈ ਸੌਦਾ ਹੂਆ, ਅਗਲੀ ਪਿਛਲੀ ਖੋਹਿ॥67॥

ਗਰੀਬ,ਪ੍ਰਪੱਟਟਨ ਕੀ ਪੀਠ ਮੇਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਲੇ ਗਿਆ ਸਾਥ।
ਜਹਾਂ ਹੀਰੇ ਮਾਣਿਕ ਬਿਕੈਂ, ਪਾਰਸ ਲਾਗਿਆ ਹਾਥ॥68॥

ਗਰੀਬ, ਪ੍ਰਪੱਟਟਨ ਕੀ ਪੀਠ ਮੇਂ, ਹੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਹਾਟ।
ਜਹਾਂ ਹੀਰੇ ਮਾਣਿਕ ਬਿਕੈਂ, ਸੌਦਾਗਰ ਸਿਓਂ ਸਾਟ॥69॥

ਗਰੀਬ, ਪ੍ਰਪੱਟਟਨ ਕੀ ਪੀਠ ਮੇਂ, ਸੌਦਾ ਹੈ ਨਿੱਜ ਸਾਰ।
ਹਮਕੂੰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਲੇ ਗਿਆ ਔਘਟ ਘਾਟ ਉਤਾਰ॥70॥

ਗਰੀਬ, ਪ੍ਰਪੱਟਟਨ ਕੀ ਪੀਠ ਮੇਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਲੇ ਖੂਬ।
ਜਹਾਂ ਹਮ ਸਤਿਗੁਰੂ ਲੇ ਗਿਆ, ਮਤਵਾਲਾ ਮਹਿਬੂਬ॥71॥

ਗਰੀਬ, ਪ੍ਰਪੱਟਟਨ ਕੀ ਪੀਠ ਮੇਂ, ਮਤਵਾਲੇ ਮਸਤਾਨ।
ਹਮਕੂੰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਮਰਾਪੁਰ ਅਸਥਾਨ॥72॥

ਗਰੀਬ, ਬੰਕ ਨਾਲ ਕੇ ਅੰਤਰੈ, ਤ੍ਰਿਵੈਣੀ ਕੇ ਤੀਰ।
ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਹੰਸ ਹੈਂ, ਬਾਣੀ ਕੋਕਿਲ ਕੀਰ॥73॥

ਗਰੀਬ, ਬੰਕਨਾਲ ਕੇ ਅੰਤਰੇ, ਤ੍ਰਿਵੈਣੀ ਕੇ ਤੀਰ।
ਜਹਾਂ ਹਮ ਸਤਿਗੁਰੂ ਲੇ ਗਿਆ,ਚੁਵੈ ਅਮੀਰਸ ਛੀਰ॥74॥

ਗਰੀਬ, ਬੰਕਨਾਲ ਕੇ ਅੰਤਰੇ, ਤ੍ਰਿਵੈਣੀ ਕੇ ਤੀਰ।
ਜਹਾਂ ਹਮ ਸਤਿਗੁਰੂ ਲੇ ਗਿਆ, ਬੰਦੀ ਛੌੜ ਕਬੀਰ॥75॥

ਗਰੀਬ, ਭੰਵਰ ਗੁਫਾ ਮੇਂ ਬੈਠ ਕਰ, ਅਮੀ ਮਹਾਰਸ ਜੋਖ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਸੌਦਾ ਰੋਕਮ ਰੋਕ॥76॥

ਗਰੀਬ, ਭੰਵਰ ਗੁਫਾ ਮੇਂ ਬੈਠ ਕਰ, ਅਮੀ ਮਹਾਰਸ ਤੋਲ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਬਜ੍ਰ ਪੌਲ ਦਈ ਖੋਲ॥77॥

ਗਰੀਬ ਭੰਵਰ ਗੁਫਾ ਮੇਂ ਬੈਠ ਕਰ, ਅਮੀ ਮਹਾਰਸ ਜੋਖ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਲੇ ਗਿਆ ਹਮ ਪ੍ਰਲੋਕ॥78॥

ਗਰੀਬ,ਪਿੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਗਮ ਸੈਂ, ਨਿਆਰੀ ਸਿੰਧੂ ਸਮਾਧ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਦੇਖਿਆ ਅਗਮ ਅਗਾਧ॥79॥

ਗਰੀਬ, ਪਿੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸੈਂ ਅਗਮ ਹੈਂ, ਨਿਆਰੀ ਸਿੰਧੂ ਸਮਾਧ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਦਿਆ ਅਖੈ ਪ੍ਰਸਾਦ॥80॥

ਗਰੀਬ, ਔਘਟ ਘਾਟੀ ਉਤਰੇ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼।
ਪੂਰਣ ਪਦ ਪ੍ਰਕਾਸਿਯਾ, ਗਿਆਨ ਜੋਗ ਪ੍ਰਵੇਸ਼॥81॥

ਗਰੀਬ, ਸੁੰਨ ਸਰੋਵਰ ਹੰਸ ਮਨ, ਨਿਹਾਇਆ ਸਤਿਗੁਰੂ ਭੇਦ।
ਸੁਰਤਿ ਨਿਰਤਿ ਪਰਚਾ ਭਯਾ, ਅਸ਼ਟ ਕਮਲ ਦਲ ਛੇਦ॥82॥

ਗਰੀਬ, ਸੁੰਨ ਬੇਸੁੰਨ ਸੈਂ ਅਗਮ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸੈਂ ਨਿਆਰ।
ਸ਼ਬਦ ਸਮਾਨਾ ਸ਼ਬਦ ਮੇਂ, ਅਵਗਤ ਵਾਰ ਨ ਪਾਰ॥83॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੂੰ ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਂ, ਅਜਬ ਲਿਖਾਯਾ ਦੇਸ।
ਪਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਵਾਨ, ਨਿਰਾਲੰਬ ਨਿਜ ਨੇਸ॥84॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੋਹੰ ਨਾਮ ਦੇ, ਗੁਜ ਬੀਰਜ ਵਿਸਤਾਰ।
ਬਿਨ ਸੋਹੰ ਸੀਝੇ ਨਹੀਂ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਿੱਜ ਸਾਰ॥85॥

ਗਰੀਬ, ਸੋਹੰ ਸੋਹੰ ਧੁੰਨ ਲਗੈ, ਦਰਦ ਬੰਦ ਦਿਲ ਮਾਹਿੰ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਰਦਾ ਖੋਲ੍ਹ ਹੀਂ, ਪਰਾਲੋਕ ਲੇ ਜਾਹਿੰ॥86॥

ਗਰੀਬ, ਸੋਹੰ ਜਾਪ ਅਜਾਪ ਹੈ, ਬਿਨ ਰਸਨਾ ਹੋਏ ਧੁੰਨ।
ਚੜੇ ਮਹਲ ਸੁੱਖ ਸੇਜ ਪਰ, ਜਹਾਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਪੁੰਨ॥87॥

ਗਰੀਬ, ਸੋਹੰ ਜਾਪ ਅਜਾਪ ਹੈ, ਬਿਨ ਰਸਨਾ ਹੋਇ ਧੁੰਨ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀਪ ਸਮੀਪ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਬਸਤੀ ਨਹੀਂ ਸੁੰਨ॥88॥

ਗਰੀਬ, ਸੁੰਨ ਬਸਤੀ ਸੈਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਮਨ ਮਾਹਿੰ।
ਜਹਾਂ ਹਮ ਸਤਿਗੁਰੂ ਲੇ ਗਿਆ, ਅਗਮ ਭੂਮੀ ਸਤਿ ਠਾਹਿੰ॥89॥

ਗਰੀਬ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਿੱਜ ਨਾਮ ਹੈ, ਸੂਰਤ ਸਿੰਧੂ ਕੇ ਤੀਰ।
ਗੈਬੀ ਬਾਣੀ ਅਰਸ ਮੇਂ, ਸੁਰ ਨਰ ਧਰੈਂ ਨ ਧੀਰ॥90॥

ਗਰੀਬ, ਅਜਬ ਨਗਰ ਮੇਂ ਲੇ ਗਿਆ, ਹਮਕੂੰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਆਨ।
ਝਿਲਕੇ ਬਿੰਬ ਅਗਾਧ ਗਤਿ, ਸੂਤੇ ਚਾਦਰ ਤਾਨ॥91॥

ਗਰੀਬ, ਅਗਮ ਅਨਾਹਦ ਦੀਪ ਹੈਂ, ਅਗਮ ਅਨਾਹਦ ਲੋਕ।
ਅਗਮ ਅਨਾਹਦ ਗਵਨ ਹੈਂ, ਅਗਮ ਅਨਾਹਦ ਮੋਖ॥92॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਰਸ ਰੂਪ ਹੈਂ ਹਮਰੀ ਲੋਹਾ ਜਾਤ।
ਪਲਕ ਬੀਚ ਕੰਚਨ ਕਰੈਂ, ਪਲਟੈਂ ਪਿੰਡਰੂ ਗਾਤ॥93॥

ਗਰੀਬ, ਹਮ ਤੋ ਲੋਹਾ ਕਠਿਨ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਣੇ ਲੁਹਾਰ।
ਜੁਗਨ-ਜੁਗਨ ਕੇ ਮੋਰਚੇ, ਤੋੜ ਘੜੇ ਘਣਸਾਰ॥94॥

ਗਰੀਬ, ਹਮ ਪਸ਼ੂਵਾ ਜਨ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਜਾਤ ਭਿਰੰਗ।
ਮੁਰਦੇ ਸੈਂ ਜਿੰਦਾ ਕਰੈਂ, ਪਲਟ ਧਰਤ ਹੈਂ ਅੰਗ॥95॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਿਕਲੀਗਰ ਬਣੇ, ਯੌਹ ਤਨ ਤੇਗਾ ਦੇਹ।
ਜੁਗਨ-ਜੁਗਨ ਕੇ ਮੋਰਚੇ, ਖੋਵੈਂ ਭ੍ਰਮ ਸੰਦੇਹ॥96॥

ਗਰੀਬ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੰਦ ਕਪੂਰ ਹੈਂ, ਹਮਰੀ ਤੁਨਕਾ ਦੇਹ।
ਸਵਾਤ ਸੀਪ ਕਾ ਮੇਲ ਹੈ, ਚੰਦ ਚਕੋਰਾ ਨੇਹ॥97॥

ਗਰੀਬ, ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਈਏ, ਬੇਗ ਉਧਾਰੈ ਹੰਸ।
ਭੌ ਸਾਗਰ ਆਵੈ ਨਹੀਂ, ਜੌਰਾ ਕਾਲ ਵਿਧਵੰਸ॥98॥

ਗਰੀਬ, ਪੱਟਟਨ ਨਗਰੀ ਘਰ ਕਰੈ, ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਗੈਨਾਰ।
ਅਲਲ ਪੰਖ ਜਊਂ ਸੰਚਰੈ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਅਧਮ ਉਧਾਰ॥99॥

ਗਰੀਬ, ਅਲਲ ਪੰਖ ਅਨੁਰਾਗ ਹੈ, ਸੁੰਨ ਮੰਡਲ ਰਹੈ ਥੀਰ।
ਦਾਸ ਗਰੀਬ ਉਧਾਰਿਆ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੇ ਕਬੀਰ॥100॥

(ਸਾਹਿਬ ਕਬੀਰ ਦੀ ਬਾਣੀ ਗੁਰੂਦੇਵ ਕੇ ਅੰਗ ਤੋਂ)

ਕਬੀਰ, ਦੰਡਵਤ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਰੂ, ਬੰਧੂ ਅਵਿਜਨ ਸੋਏ।
ਪਹਿਲੇ ਭਏ ਪ੍ਰਣਾਮ ਤਿਨ, ਨਮੋ ਜੋ ਆਗੇ ਹੋਇ॥1॥

ਕਬੀਰ,ਗੁਰੂ ਕੋ ਕੀਜੇ ਦੰਡਵਤ ਕੋਟਿ ਕੋਟਿ ਪਰਨਾਮ।
ਕੀਟ ਨ ਜਾਨੈ ਭ੍ਰੰਗਕੋ, ਜਿਉਂ ਗੁਰੂਕਰਿ ਆਪ ਸਮਾਨ॥2॥

ਕਬੀਰ,ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਕਰ ਜਾਨਿਏਂ,ਰਹੀਏ ਸ਼ਬਦ ਸਮਾਏ।
ਮਿਲੈ ਤੋ ਦੰਡਵਤ ਬੰਦਗੀ,ਨਹੀਂ ਪਲਪਲ ਧਿਆਨ ਲਗਾਏ॥3॥

ਕਬੀਰ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਦੋਨੋ੍ਹਂ ਖੜੇ, ਕਿਸਕੇ ਲਾਗੋਂ ਪਾਂਏਂ।
ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰੂ ਆਪਨੇ, ਗੋਬਿੰਦ ਦਿਆ ਮਿਲਾਏ॥4॥

ਕਬੀਰ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕਾ, ਸੁਨਿਆ ਇੱਕ ਏਕ ਵਿਚਾਰ।
ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਤਾ ਯਮ ਕੇ ਦੁਆਰ॥5॥

ਕਬੀਰ, ਯਮ ਦੁਆਰ ਮੇਂ ਦੂਤ ਸਬ, ਕਰਤੇ ਖੇਂਚਾ ਤਾਣ।
ਉਨਤੇ ਕਭੂ ਨਾ ਛੂਟਤਾ, ਫਿਰਤਾ ਚਾਰੋਂ ਖਾਨਿ॥6॥

ਕਬੀਰ, ਚਾਰ ਖਾਨਿ ਮੇਂ ਭ੍ਰਮਤਾ, ਕਬਹੂੰ ਨਾ ਲਗਤਾ ਪਾਰ।
ਸੋ ਫੇਰਾ ਸਬ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਉਪਕਾਰ॥7॥

ਕਬੀਰ, ਸਾਤ ਸਮੁੰਦਰ ਕੀ ਮਸਿ ਕਰੂੰ, ਲੇਖਨਿ ਕਰੂੰ ਬਨਿਰਾਏ।
ਧਰਤੀ ਕਾ ਕਾਗਦ ਕਰੂੰ, ਗੁਰੂ ਗੁਣ ਲਿਖਾ ਨਾ ਜਾਏ॥8॥

ਕਬੀਰ, ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰੂ ਆਪਨਾ, ਘਰੀ ਘਰੀ ਸੌਬਾਰ।
ਮਾਨੁਸ਼ ਤੇਂ ਦੇਵਤਾ ਕੀਆ, ਕਰਤ ਨਾ ਲਾਗੀ ਬਾਰ॥9॥

ਕਬੀਰ, ਗੁਰੂ ਕੋ ਮਾਨੁਸ਼ ਜੋ ਗਿਨੈ, ਚਰਨਾਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੋ ਪਾਨ।
ਤੇ ਨਰ ਨਰਕੈ ਜਾਹਿਗੇਂ, ਜਨਮ ਜਨਮ ਹੋਇ ਸਵਾਨ॥10॥

ਕਬੀਰ, ਗੁਰੂ ਮਾਨੁਸ਼ ਕਰਿਜਾਨਤੇ, ਤੇ ਨਰ ਕਹਿਏ ਅੰਧ।
ਹੋਇ ਦੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਮੇਂ, ਆਗੇ ਯਮਕਾ ਫੰਦ॥11॥

ਕਬੀਰ, ਤੇ ਨਰ ਅੰਧ ਹੈਂ, ਗੁਰੂ ਕੋ ਕਹਤੇ ਔਰ।
ਹਰਿਕੇ ਰੂਠੇ ਠੌਰ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਰੂਠੇ ਨਹਿਂ ਠੌਰ॥12॥

ਕਬੀਰ, ਕਬੀਰਾ ਹਰਿਕੇ ਰੂਠਤੇ, ਗੁਰੂਕੇ ਸ਼ਰਨੇ ਜਾਏ।
ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਗੁਰੂ ਰੂਠਤੇ, ਹਰਿ ਨਹਿਂ ਹੋਤ ਸਹਾਏ॥13॥

ਕਬੀਰ, ਗੁਰੂਸੋ ਗਿਆਨ ਜੋ ਲੀਜਿਏ, ਸੀਸ ਦੀਜਿਏ ਦਾਨ।
ਬਹੁਤਕ ਭੋਂਦੂ ਬਹਿਗਏ, ਰਾਖਿ ਜੀਵ ਅਭਿਮਾਨ॥14॥

ਕਬੀਰ, ਗੁਰੂ ਸਮਾਨ ਦਾਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਚਕ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਸਮਾਨ।
ਤੀਨ ਲੋਕ ਕੀ ਸੰਪਦਾ, ਸੋ ਗੁਰੂ ਦੀਨਹੀ ਦਾਨ॥15॥

ਕਬੀਰ, ਤਨ ਮਨ ਦਿਯਾ ਤੋ ਭਲਾ ਕੀਯਾ, ਸਿਰਕਾ ਜਾਸੀ ਭਾਰ।
ਜੋ ਕਭੂ ਕਹੈ ਮੈਂ ਦਿਯਾ, ਬਹੁਤ ਸਹੇ ਸਿਰ ਮਾਰ॥16॥

ਕਬੀਰ, ਗੁਰੂ ਬੜੇ ਹੈਂ ਗੋਬਿੰਦ ਸੇ, ਮਨ ਮੇਂ ਦੇਖ ਵਿਚਾਰ।
ਹਰਿ ਸੁਮਰੇ ਸੋ ਵਾਰਿ ਹੈਂ, ਗੁਰੂ ਸੁਮਰੇ ਹੋਇ ਪਾਰ॥17॥

ਕਬੀਰ, ਯੇ ਤਨ ਵਿਸ਼ ਕੀ ਬੇਲੜੀ, ਗੁਰੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੀ ਖਾਨ।
ਸ਼ੀਸ਼ ਦਿਏ ਜੋ ਗੁਰੂ ਮਿਲੇ, ਤੋ ਭੀ ਸਸਤਾ ਜਾਨ॥18॥

ਕਬੀਰ, ਸਾਤ ਦਵੀਪ ਨੌ ਖੰਡ ਮੇਂ, ਗੁਰੂ ਸੇ ਬੜਾ ਨਾ ਕੋਇ।
ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਨਾ ਕਰ ਸਕੈ, ਗੁਰੂ ਕਰੇ ਸੋ ਹੋਇ॥19॥

ਕਬੀਰ, ਰਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੇ ਕੋ ਬੜਾ, ਤਿੰਨਹੂੰ ਭੀ ਗੁਰੂ ਕੀਨਹ।
ਤੀਨ ਲੋਕ ਕੇ ਵੇ ਧਨੀ, ਗੁਰੂ ਆਗੈ ਆਧੀਨ॥20॥

ਕਬੀਰ, ਹਰ ਸੇਵਾ ਯੁੱਗ ਚਾਰ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਪਲ ਏਕ।
ਤਾਸੁਪਟੰਤਰ ਨਾ ਤੁਲੈਂ, ਸੰਤਨ ਕਿਯਾ ਵਿਵੇਕ॥21॥

॥ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਹਿਮਾ॥

(ਸਾਹਿਬ ਗਰੀਬਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ)

ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾਤਾ ਹੈਂ ਕਲਿ ਮਾਹਿਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਉਧਾਰਣ ਉਤਰੇ ਸਾਂਈ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾਤਾ ਦੀਨ ਦਿਆਲੰ, ਜਮਕਿੰਕਰ ਕੇ ਤੋਰੈਂ ਜਾਲੰ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾਤਾ ਦਯਾ ਕਰਾਂਹੀ, ਅਗਮ ਦੀਪ ਸੈਂ ਸੋ ਚਲ ਆਹੀ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾ ਪੰਥ ਨਹੀਂ ਪਾਵੈ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੈਂ ਤੋ ਅਲਖ ਲਖਾਵੈਂ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਏਕ ਸਰੀਰਾ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾ ਨਾ ਲਾਗੇ ਤੀਰਾ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਾਨ ਵਿਹੰਗਮ ਮਾਰੈਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਭਵ ਸਾਗਰ ਸੈਂ ਤਾਰੈਂ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾ ਨ ਪਾਵੈ ਪੈਂਡਾ, ਹੂੰਠ ਹਾਥ ਗਡ ਲੀਜੈ ਕੈਂਡਾ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਰਦ ਬੰਦ ਦਰਵੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਮਨ ਕਰ ਹੈ ਦੂਰ ਅੰਦੇਸ਼ਾ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਰਦ ਬੰਦ ਦਰਬਾਰੀ,ਉਤਰੇ ਸਾਹਿਬ ਸੁੰਨ ਅਧਾਰੀ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਅੰਗ ਨ ਦੂਜਾ, ਯੇ ਸਰਗੁਣ ਵੈ ਨਿਰਗੁਣ ਪੂਜਾ॥

ਗਰੀਬ, ਨਿਰਗੁਣ ਸਰਗੁਣ ਏਕ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਭ੍ਰਮ ਵਿਕਾਰ।
ਨ੍ਰਿਗੁਣ ਸਾਹਿਬ ਆਪ ਹੈਂ ਸਰਗੁਣ ਸੰਤ ਵਿਚਾਰ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾ ਸੁਰਤਿ ਨਹੀਂ ਪਾਟੈ, ਖੇਲ ਮੰਡਿਆ ਹੈ ਸਿਰ ਕੇ ਸਾਟੈ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਭਗਤਿ ਮੁਕਤਿ ਕੇਦਾਨੀ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾ ਨ ਛੂਟੈ ਖਾਨੀ॥

ਮਾਰਗ ਬਿਨਾ ਚਲਨ ਹੈ ਤੇਰਾ,ਸਤਿਗੁਰੂ ਮੇਟੈਂ ਤਿਮਰ ਅੰਧੇਰਾ।
ਆਪਨੇ ਪ੍ਰਾਣਦਾਨਜੋ ਕਰਹੀਂ, ਤਨਮਨ ਧੰਨਸਬ ਅਰਪਣ ਧਰਹੀਂ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੰਖ ਕਲਾ ਦਰਸਾਵੈਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਅਰਸ਼ ਵਿਮਾਨ ਬਿਠਾਵੈਂ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਭੌ ਸਾਗਰਕੇ ਕੋਲੀ,ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਰ ਨਿਬਾਹੈਂ ਡੋਲੀ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਾਦਰ ਪਿਦਰ ਹਮਾਰੇ,ਭੌ ਸਾਗਰ ਕੇ ਤਾਰਨ ਹਾਰੇ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਅਪਾਰਾ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਤੀਨ ਲੋਕ ਸੈਂ ਨਿਆਰਾ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਰਮ ਪਦਾਰਥ ਪੂਰਾ,ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾ ਨਾ ਬਾਜੈਂ ਤੂਰਾ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਆਵਾਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੈਂ,ਸਤਿਗੁਰੂ ਰਾਮ ਰਸਾਇਣ ਭੇਵੇਂ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਸ਼ੂ ਮਾਨੁਸ ਕਰਿ ਡਾਰੈਂ,ਸਿੱਧੀ ਦੇਕਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚਾਰੈਂ॥
ਗਰੀਬ,ਬ੍ਰਹਮ ਬਿਨਾਨੀ ਹੋਤ ਹੈਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸ਼ਰਣਾਲੀਨ।
ਸੂਭਰ ਸੋਈ ਜਾਨਿਏ, ਸਬ ਸੇਤੀ ਆਧੀਨ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੋ ਚਾਹੇ ਸੋ ਕਰਹੀ, ਚੌਦ੍ਹ ਕੋਟਿ ਦੂਤ ਜਮ ਡਰਹੀਂ।
ਊਤ ਭੂਤ ਜਮ ਤ੍ਰਾਸ ਨਿਵਾਰੇ, ਚਿਤ੍ਰ ਗੁਪਤਕੇ ਕਾਗਜ਼ ਫਾਰੈ॥

(ਸਾਹਿਬ ਕਬੀਰ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ)

ਗੁਰੂ ਤੇ ਅਧਿੱਕ ਨ ਕੋਈ ਠਹਿਰਾਈ। ਮੋਕਸ਼ਪੰਥ ਨਹਿੰ ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਪਾਈ॥
ਰਾਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਬੜ ਤਿਹੂੰ ਪੁਰ ਰਾਜਾ। ਤਿਨ ਗੁਰੂਬੰਦਿ ਕੀਨਹ ਨਿਜ ਕਾਜਾ॥

ਗੇਹੀ ਭਗਤੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਕਰਹੀਂ। ਆਦਿ ਨਾਮ ਨਿਜ ਹਿਰਦੈ ਧਰਹੀਂ॥
ਗੁਰੂ ਚਰਣਨ ਸੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਵੈ।ਅੰਤ ਕਪਟ ਗੁਰੂ ਸੇ ਨਾ ਲਾਵੈ॥

ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਮੇਂ ਫਲ ਸਰਵਸ ਆਵੈ।ਗੁਰੂ ਵਿਮੁਖ ਨਰਪਾਰ ਨਾ ਪਾਵੈ॥
ਗੁਰੂ ਵਚਨ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਮਾਨੇ। ਪੂਰੇ ਗੁਰੂ ਕੀ ਸੇਵਾ ਠਾਨੇ॥

ਗੁਰੂਕੀ ਸ਼ਰਣਾ ਲੀਜੈ ਭਾਈ। ਜਾਤੈ ਜੀਵ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਈ॥
ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਟੈ ਯਮ ਫਾਂਸੀ। ਵਿਲੰਬ ਨੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ॥

ਗੁਰੂ ਬਿਨੁ ਕਾਹੂ ਨ ਪਾਇਆ ਗਿਆਨਾ।ਜਿਉਂ ਥੋਥਾ ਭੁਸ ਛੜੇ ਕਿਸਾਨਾ॥
ਤੀਰਥ ਵ੍ਰਤ ਅਰੂ ਸਬ ਪੂਜਾ। ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਦਾਤਾ ਔਰ ਨ ਦੂਜਾ॥

ਨੌ ਨਾਥ ਚੌਰਾਸੀ ਸਿੱਧਾ।ਗੁਰੂ ਕੇ ਚਰਣ ਸੇਵੇ ਗੋਵਿੰਦਾ॥
ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਪ੍ਰੇਤ ਜਨਮ ਸਬ ਪਾਵੈ। ਵਰਸ਼ ਸਹੰਸ੍ਰ ਗ੍ਰਭ ਸੋ ਰਹਾਵੈ॥

ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਦਾਨ ਪੁਨ ਜੋ ਕਰਹੀਂ। ਮਿਥਿਆ ਹੋਇ ਕਬਹੂੰ ਨਹੀਂ ਫਲਹੀਂ॥
ਗੁਰੂ ਬਿਨੁ ਭ੍ਰਮ ਨ ਛੂਟੇ ਭਾਈ। ਕੋਟਿ ਉਪਾਏ ਕਰੇ ਚਤੁਰਾਈ॥

ਗੁਰੂ ਕੇ ਮਿਲੇ ਕਟੇ ਦੁੱਖ ਪਾਪਾ।ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੇ ਮਿਟੇਂ ਸੰਤਾਪਾ॥
ਗੁਰੂ ਕੇ ਚਰਣ ਸਦਾ ਚਿੱਤ ਦੀਜੈ।ਜੀਵਨ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ ਲੀਜੈ॥

ਗੁਰੂ ਭਗਤਾ ਮਮ ਆਤਮ ਸੋਈ। ਵਾਕੇ ਹਿਰਦੈ ਰਹੂੰ ਸਮੋਈ॥
ਅੜਸਠ ਤੀਰਥ ਭ੍ਰਮ ਭ੍ਰਮ ਆਵੇ।ਸੋ ਫਲ ਗੁਰੂ ਕੇ ਚਰਨੋਂ ਪਾਵੇ॥

ਦਸ਼ਵੌਂ ਅੰਸ਼ ਗੁਰੂ ਕੋ ਦੀਜੈ। ਜੀਵਨ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ ਲੀਜੈ॥
ਗੁਰੂ ਭਗਤਾ ਮਮ ਆਤਮ ਸੋਈ । ਵਾਕੇ ਹਿਰਦੈ ਰਹੂੰ ਸਮੋਈ॥

ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਹੋਮ ਯੱਗ ਨਹਿਂ ਕੀਜੈ। ਗੁਰੂ ਕੀ ਆਗਿਆ ਮਾਹਿਂ ਰਹੀਜੇ॥
ਗੁਰੂ ਸੁਰਧੇਨੂ ਸਮਾਨਾ।ਪਾਵੈ ਚਰਨ ਮੁਕਤੀ ਪਰਵਾਨਾ॥

ਤਨ ਮਨ ਧੰਨ ਅਰਪਿ ਗੁਰੂ ਸੇਵੈ। ਹੋਇ ਗਲਤਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ੈ ਲੇਵੇ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਗਤਿ ਹਿਰਦੈ ਧਾਰੇ। ਔਰ ਸਕਲ ਬਕਵਾਦ ਨਿਵਾਰੇ॥

ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਨਮੁਖ ਵਚਨ ਨ ਕਹੈ। ਸੋ ਸ਼ਿਸ਼ ਰਹਿਨਗਹਨਿ ਸੁੱਖ ਲਹੈ॥
ਗੁਰੂ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਕਰੈ ਚਤੁਰਾਈ।ਸੇਵਾ ਹੀਨ ਨਰਕ ਮੇਂ ਜਾਈ॥
ਰਮੈਯੀ : ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਹੋਯ ਸਰਵਸ ਨਹੀਂ ਵਾਰੈ।

ਹਿਯੇ ਕਪਟ ਮੁਖ ਪ੍ਰੀਤਿ ਉਤਾਰੇ॥

ਜੋ ਜੀਵ ਕੈਸੇ ਲੋਕ ਸਿਧਾਈ। ਬਿਨ ਗੁਰੂ ਮਿਲੇ ਮੋਹਿ ਨਹੀਂ ਪਾਈ॥
ਗੁਰੂ ਸੇ ਕਰੈ ਕਪਟ ਚਤੁਰਾਈ। ਸੋ ਹੰਸਾ ਭਵ ਭਰਮੇਂ ਆਈ॥

ਗੁਰੂ ਸੇ ਕਪਟ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਜੋ ਰਾਖੈ। ਯਮ ਰਜਾ ਕੇ ਮੁਗਦਰ ਚਾਖੈ॥
ਜੋ ਜਨ ਗੁਰੂ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ੍ਹੀਂ। ਸੂਕਰ ਸ਼ਵਾਨ ਗ੍ਰਭ ਮੇਂ ਪੜਹੀਂ॥

ਗੁਰੂ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੇ ਜੋ ਕਾਨਾ। ਤਾਕੋ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਰਕ ਨਿਦਾਨਾ॥
ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਨਿੰਦਾ ਜੋ ਕਰਈ। ਪਰਿਵਾਰ ਸਹਿਤ ਨਰਕ ਮੇਂ ਪੜਹੀ॥

ਗੁਰੂ ਕੋ ਤਜੈ ਭਜੈ ਜੋ ਆਨਾ।ਤਾ ਪਸ਼ੂਆ ਕੋ ਫੋਕਟ ਗਿਆਨਾ॥
ਗੁਰੂ ਸੇ ਵੈਰ ਕਰੈ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਜੋਈ। ਭਜਨ ਨਾਸ਼ ਅਰੂ ਬਹੁਤ ਬਿਗੋਈ॥

ਪੀਢਿ ਸਹਿਤ ਨਰਕਮੇਂ ਪਰਿਹੈ। ਗੁਰੂ ਆਗਿਆ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਲੋਪ ਜੋ ਕਰਿਹੈ॥
ਚੇਲੋ ਅਥਵਾ ਉਪਾਸਕ ਹੋਈ। ਗੁਰੂ ਸਨਮੁਖ ਲੇ ਝੂਠ ਸੰਜੋਈ॥

ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਰਕ ਮੇਂ ਪਰਿਹੈ ਸ਼ਿਸ਼ ਸੋਈ।ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਭਾਸ਼ਤ ਸਭ ਕੋਇ॥
ਸਨਮੁੱਖ ਗੁਰੂਕੀ ਆਗਿਆ ਧਾਰੇ। ਔਰ ਪੀਛੇ ਤੇ ਸਕਲ ਨਿਵਾਰੇ॥

ਸੋ ਸ਼ਿਸ਼ ਘੋਰ ਨਰਕ ਮੇਂ ਪਰਹੀਂ। ਰੁਧਿਰ ਰਾਧ ਪੀਵੈ ਨਹਿੰ ਤਰਿ ਹੈ॥
ਮੁੱਖਪਰ ਵਚਨ ਕਰੈ ਪਰਮਾਨਾ।ਘਰ ਪਰ ਜਾਏ ਕਰੈ ਵਿਗਿਆਨਾ॥

ਜਹਾਂ ਜਾਵੈ ਤਹਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਈ। ਸੋ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਕ੍ਰੋਧ ਅਗਨੀ ਮੇਂ ਜਰਈ॥
ਐਸੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਕੋ ਠਾਹਰ ਨਾਂਹੀਂ।ਗੁਰੂ ਵਿਮੁੱਖ ਲੋਚਤ ਹੈ ਮਨਮਾਹੀਂ॥

ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਕਹੈ ਸਭ ਸਾਖੀ। ਸਾਖੀ ਸ਼ਬਦ ਸਬੈ ਯੋਂ ਭਾਖੀ॥
ਮਾਨੁਸ਼ ਜਨਮ ਪਾਯ ਕਰ ਖੋਵੈ।ਸਤਿਗੁਰੂ ਵਿਮੁੱਖਾ ਜੁਗਜੁਗ ਰੋਵੈ॥

ਗਰੀਬ,ਗੁਰੂ ਦ੍ਰੋਹੀ ਕੀ ਪੈੜ ਪਰ, ਜੇ ਪਗ ਆਵੈ ਬੀਰ।
ਚੌਰਾਸੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਪੜੈ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਹੈਂ ਕਬੀਰ॥

ਕਬੀਰ, ਜਾਨ ਬੂਝ ਸਾਚੀ ਤਜੈ, ਕਰੈਂ ਕਰੈਂ ਝੂਠੇ ਸੇ ਨੇਹ।
ਜਾਕਿ ਸੰਗਤ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਵਪਨ ਮੇਂ ਭੀ ਨਾ ਦੇਹ॥

ਤਾਤੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਰਨਾ ਲੀਜੈ। ਕਪਟ ਭਾਵ ਸਬ ਦੂਰ ਕਰੀਜੈ॥
ਯੋਗ ਯੱਗ ਜਪ ਦਾਨ ਕਰਾਵੈ। ਗੁਰੂ ਵਿਮੁੱਖ ਫਲ ਕਬਹੂੰ ਨਾ ਪਾਵੈ॥

(ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਕੀ ਅਧੀਨਤਾ)

ਦੋਊਕਰ ਜੋਰਿ ਗੁਰੂਕੇ ਆਗੇ।ਕਰਿਬਹੁ ਬਿਨਤੀ ਚਰਨਨ ਲਾਗੇ॥
ਅਤਿ ਸ਼ੀਤਲ ਬੋਲੇ ਸਬ ਬੈਨਾ। ਮੇਟੈ ਸਕਲ ਕਪਟਕੇ ਭੈਨਾ॥

ਹੇ ਗੁਰੂ ਤੁਮ ਹੋ ਦੀਨਦਯਾਲਾ। ਮੈਂ ਹੂੰ ਦੀਨ ਕਰੋ ਪ੍ਰਤੀਪਾਲਾ॥
ਬੰਦੀਛੌੜ ਮੈਂ ਅਤਿਹਿ ਅਨਾਥਾ।ਭਵਜਲ ਬੂੜਤ ਪਕੜੌ ਹਾਥਾ॥

ਦਿਜੈ ਉਪਦੇਸ਼ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਨਾਓ। ਜਨਮ ਮਰਨ ਭਵਦੁੱਖ ਛੁੜਾਓ॥
ਜਿੳਂ ਆਧੀਨ ਹੋਵੈ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਜਬਹੀਂ। ਸ਼ਿਸ਼ ਪਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੈ ਗੁਰੂ ਤਬਹੀਂ॥

ਗੁਰੂਸੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੀਖਛਾ ਮਾਂਗੈ।ਮਨ ਕ੍ਰਮ ਵਚਨ ਧਰੈ ਧੰਨ ਆਗੈ॥
ਐਸੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦੇਖਿ ਗੁਰੂ ਜਬਹੀਂ। ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਕਹੈ ਗੁਰੂ ਤਬਹੀਂ॥

ਭਗਤੀ ਮੁਕਤੀ ਕੋ ਪੰਥ ਬਤਾਵੈ। ਬੁਰੋ ਹੋਣਕੋ ਪੰਥ ਛੁੜਾਵੈ॥
ਐਸੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਉਪਦੇਸ਼ਹਿੰ ਪਾਈ। ਹੋਏ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੁਰਸ਼ਪੈ ਜਾਈ॥

(ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਮਹਾਤਮਯ)

ਗੰਗਾ ਯਮੁਨਾ ਬਦ੍ਰੀ ਸਮੇਤੇ। ਜਗਨਨਾਥ ਧਾਮ ਹੈਂ ਜੇਤੇ॥
ਭ੍ਰਮੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਨ ਜੇਤੋ।ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਮੇਂ ਫਲ ਪਾਵੈ ਤੇਤੋ॥

ਗੁਰੂ ਮਹਾਤਮਕੋਵਾਰਨ ਪਾਰਾ। ਵਰਣੇਸ਼ਿਵ ਸਨਕਾਦਿਕ ਔਰ ਅਵਤਾਰਾ॥
ਗੁਰੂ ਕੋ ਪੂਰਣ ਬ੍ਰਹਮ ਕਰ ਜਾਨੇ। ਔਰ ਭਾਵ ਕਬਹੂੰ ਨਹੀਂ ਆਨੇ॥

ਜਿਨ ਬਾਤਨ ਸੇ ਗੁਰੂ ਦੁੱਖ ਪਾਵੈ। ਤਿਨ ਬਾਤਨ ਕੋ ਦੂਰ ਬਹਾਵੈ॥
ਅਸ਼ਟਅੰਗ ਸੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮਾ। ਸੰਧਿਆ ਪ੍ਰਾਤ ਕਰੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮਾ॥

(ਗੁਰੂ ਚਰਣਾਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਾ ਮਹਾਤਮਯ)

ਕੋਟਿਕ ਤੀਰਥ ਸਭ ਕਰ ਆਵੈ।ਗੁਰੂ ਚਰਣਾਫਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਵੈ॥
ਚਰਨਾਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਦਾਚਿਤ ਪਾਵੈ। ਚੌਰਾਸੀ ਕਟੈ ਲੋਕ ਸਿਧਾਵੈ॥

ਕੋਟਿਕ ਜਪ ਤਪ ਕਰੈ ਕਰਾਵੈ। ਵੇਦ ਪੁਰਾਣ ਸਬੈ ਮਿਲ ਗਾਵੈ॥
ਗੁਰੂ ਪਦ ਰਜ ਮਸਤਕ ਪਰ ਦੇਵੈ। ਸੋਫਲ ਤਤਕਾਲਹਿ ਲੇਵੈ॥

ਸੋ ਗੁਰੂ ਸਤਿ ਜੋ ਸਾਰ ਚਿਨਾਵੈ। ਯਮ ਬੰਧਨ ਸੇ ਜੀਵ ਮੁਕਤਾਵੈ॥
ਗੁਰੂ ਪਦ ਸੇਵੇ ਬਿਰਲਾ ਕੋਈ। ਜਾਪਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਾਹਿਬ ਕੀ ਹੋਈ॥

ਗੁਰੂ ਮਹਿਮਾ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੁ ਪਾਈ। ਚੜਿ ਵਿਮਾਨ ਬੈਕੁੰਠੇ ਜਾਈ॥
ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਬੇਦ ਪੜ੍ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣੀ। ਸਮਝੇ ਨਾ ਸਾਰ ਰਹੇ ਅਗਿਆਨੀ॥

ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੇ ਤੌ ਅਗਮ ਬਤਾਵੈ।ਜਮਕੀ ਆਂਚ ਤਾਹਿ ਨਹੀਂ ਆਵੈ॥
ਗੁਰੂ ਸੇ ਹੀ ਸਦਾ ਹਿਤ ਜਾਨੋ। ਕਿਉਂ ਭੂਲੇ ਤੁਮ ਚਤੁਰ ਸਿਯਾਨਾ॥

ਗੁਰੂ ਸੀੜ੍ਹੀ ਚੜ੍ਹ ਉਪਰ ਜਾਈ। ਸੁੱਖ ਸਾਗਰ ਮੇਂ ਰਹੇ ਸਮਾਈ॥
ਗੌਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਔਰ ਗਣੇਸ਼ਾ। ਸਬਹੀ ਲੀਨਹਾ ਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ਼ਾ॥

ਸ਼ਿਵ ਬਿੰਰਚਿ ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਕੀਨਹਾ। ਨਾਰਦ ਦੀਖਸ਼ਾ ਧਰੂ ਕੋ ਦੀਨਹਾ॥
ਗੁਰੂ ਵਿਮੁਖ ਸੋਈ ਦੁੱਖ ਪਾਵੈ। ਜਨਮ ਜਨਮ ਸੋਈ ਡਹਕਾਵੈ॥

ਗੁਰੂ ਸੇਵੈ ਸੋ ਚਤੁਰ ਸਿਆਨਾ। ਗੁਰੂ ਪਟਤਰ ਕੋਈ ਔਰ ਨ ਆਨਾ॥

(ਸਾਹਿਬ ਕਬੀਰ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼)

ਕਬੀਰ, ਜੋ ਤੋਕੋ ਕਾਂਟਾ ਬੋਵੈ, ਤਾਕੋ ਬੋ ਤੂ ਫੂਲ।
ਤੋਹਿ ਫੂਲਕੇ ਫੂਲ ਹੈਂ , ਵਾਕੋ ਹੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ॥

ਕਬੀਰ, ਦੁਰਬਲ ਕੋ ਨਾ ਸਤਾਈਏ, ਜਾਕੀ ਮੋਟੀ ਹਾਯ।
ਬਿਨਾ ਜੀਵਕੀ ਸਵਾਂਸਸੇ, ਲੋਹ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਯ॥

ਕਬੀਰ, ਆਪ ਠਗਾਈਏ, ਔਰ ਨ ਠਗਿਯੇ ਕੋਇ।
ਆਪ ਠਗਾਏਂ ਸੁੱਖ ਹੋਤ ਹੈ, ਔਰੋਂ ਠਗੇ ਦੁੱਖ ਹੋਇ॥

ਕਬੀਰ, ਯਾ ਦੁਨੀਆ ਮੇਂ ਆਈਕੇ, ਛਾੜਿ ਦੇਈ ਤੂ ਐਂਠ।
ਲੇਨਾ ਹੋਇ ਸੋ ਲੇਈਲੇ, ਉਠੀ ਜਾਤੁ ਹੈ ਪੈਂਠ॥

ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਪੁਕਾਰਿਕੇ, ਦੋਇ ਬਾਤ ਲਖਿਲੇਯ।
ਇੱਕ ਸਾਹਿਬਕੀ ਬੰਦਗੀ,ਵ ਭੂਖੋਂ ਕੋ ਕਛੁ ਦੇਯ॥

ਕਬੀਰ,ਇਸ਼ਟ ਮਿਲੇ ਔਰ ਮਨ ਮਿਲੇ, ਮਿਲੇ ਸਕਲ ਰਸ ਰੀਤਿ।
ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਤਹਾਂ ਜਾਈਏ, ਰਹ ਸੰਤਨ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤ॥

ਕਬੀਰ, ਐਸੀ ਬਾਣੀ ਬੋਲੀਏ, ਮਨਕਾ ਆਪਾ ਖੋਏ।
ਔਰਨ ਕੋ ਸ਼ੀਤਲ ਕਰੈ, ਆਪੁਹਿੰ ਸ਼ੀਤਲ ਹੋਇ॥

ਕਬੀਰ, ਜਗ ਮੇਂ ਵੈਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਨ ਸ਼ੀਤਲ ਹੋਇ।
ਯਾ ਆਪਾ ਕੋਂ ਡਾਰਿ ਦੈ, ਦਇਆ ਕਰੈ ਸਬ ਕੋਇ॥

ਕਬੀਰ, ਕਹਿਤੇ ਕੋ ਕਹੀ ਜਾਨ ਦੈ, ਗੁਰੂ ਕੀ ਸੀਖ ਤੂੰ ਲੈ।
ਸਾਕਟ ਔਰ ਸਵਾਨ ਕੋ, ਉਲਟ ਜ਼ਬਾਬ ਨਾ ਦੇ॥

ਕਬੀਰ, ਹਸਤੀ ਚੜ੍ਹੀਏ ਗਿਆਨ ਕੇ, ਸਹਿਜ ਦੁਲੀਚਾ ਡਾਰਿ।
ਸਵਾਨ ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਭੂਸਨ ਦੇ ਝਕਮਾਰਿ॥

ਕਬੀਰ, ਕਬੀਰਾ ਕਾਹੇ ਕੋ ਡਰੈ, ਸਿਰ ਪਰ ਸਿਰਜਨਹਾਰ।
ਹਸਤੀ ਚੜ੍ਹ ਡਰੀਏ ਨਹੀਂ, ਕੂਕਰ ਭੂਸੇ ਹਜਾਰ॥

ਕਬੀਰ, ਆਵਤ ਗਾਲੀ ਏਕ ਹੈ, ਉਲਟਤ ਹੋਇ ਅਨੇਕ।
ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਨਹੀਂ ਉਲਟੀਏ, ਰਹੇ ਏਕ ਕੀ ਏਕ॥

ਕਬੀਰ, ਗਾਲੀ ਹੀ ਸੇ ਉਪਜੇ ਕਲਹ ਕਸ਼ਟ ਔਰ ਮੀਚ।
ਹਾਰ ਚਲੇ ਸੋ ਸਾਧੂ ਹੈ, ਲਾਗਿ ਮਰੇ ਸੋ ਨੀਚ॥

ਕਬੀਰ, ਹਰਿ ਜਨ ਤੋ ਹਾਰਾ ਭਲਾ, ਜੀਤਨ ਦੇ ਸੰਸਾਰ।
ਹਾਰਾ ਤੋ ਹਰਿ ਸੋ ਮਿਲੇ, ਜੀਤਾ ਯਮ ਕੀ ਲਾਰ॥

ਕਬੀਰ, ਜੇਤਾ ਘਟ ਤੇਤਾ ਮਤਾ, ਘੱਟ ਘੱਟ ਔਰ ਸਵਭਾਵ।
ਜਾ ਘਟ ਹਾਰ ਨਾ ਜੀਤ ਹੈ, ਤਾ ਘਟ ਬ੍ਰਹਮ ਸੁਮਾਵ॥

ਕਬੀਰ, ਕਥਾ ਕਰੋ ਕਰਤਾਰ ਕੀ, ਸੁਨੋ ਕਥਾ ਕਰਤਾਰ।
ਆਣ ਕਥਾ ਸੁਨੀਏ ਨਹੀਂ, ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਵਿਚਾਰ॥

ਕਬੀਰ, ਬੰਦੇ ਤੂੰ ਕਰ ਬੰਦਗੀ, ਜੋ ਚਾਹੇ ਦੀਦਾਰ।
ਔਸਰ ਮਾਨੁਸ਼ ਜਨਮ ਕਾ, ਬਹੁਰ ਨਾ ਬਾਰੰਬਾਰ॥

ਕਬੀਰ, ਬਨਜਾਰੇ ਕਿ ਬੈਲ ਜਿਉਂ ਭ੍ਰਮ ਫਿਰਿਉ ਬਹੁ ਦੇਸ਼।
ਖਾਂਡ ਲਾਦ ਭੁਸ ਖਾਤ ਹੈ, ਬਿਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ਼॥

॥ਸੁਮਿਰਨ ਕਾ ਅੰਗ॥

ਕਬੀਰ, ਸੁਮਰਨ ਮਾਰਗ ਸਹਿਜ ਕਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀਆ ਬਤਾਏ।
ਸਵਾਂਸ-ਉਸਵਾਂਸ ਜੋ ਸੁਮਿਰਤਾ, ਏਕ ਦਿਨ ਮਿਲਸੀ ਆਏ॥

ਕਬੀਰ, ਮਾਲਾ ਸਵਾਂਸ-ਉਸਵਾਂਸ ਕੀ, ਫੇਰੇਂਗੇ ਨਿਜਦਾਸ।
ਚੌਰਾਸੀ ਭਰਮੈ ਨਹੀਂ, ਕਟੈ ਕਰਮਕੀ ਫਾਂਸ॥

ਕਬੀਰ, ਸੁਮਰਨ ਸਾਰ ਹੈ, ਔਰ ਸਕਲ ਜੰਜਾਲ।
ਆਦਿ ਅੰਤ ਮਧਿ ਸੋਧਿਯਾ, ਦੂਜਾ ਦੇਖਾ ਖਿਆਲ॥

ਕਬੀਰ, ਨਿਜਸੁੱਖ ਆਤਮ ਰਾਮ ਹੇ, ਦੂਜਾ ਦੁੱਖ ਅਪਾਰ।
ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕ੍ਰਮਨਾ, ਕਬੀਰਾ ਸੁਮਿਰਨ ਸਾਰ॥

ਕਬੀਰ, ਦੁੱਖ ਮੇਂ ਸੁਮਿਰਨ ਸਬ ਕਰੈ, ਸੁੱਖ ਮੇਂ ਕਰੈ ਨਾ ਕੋਇ।
ਜੇ ਸੁੱਖ ਮੇਂ ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੈ, ਤੋ ਦੁੱਖ ਕਾਹੇ ਕੋ ਹੋਇ॥

ਕਬੀਰ, ਸੁੱਖ ਮੇਂ ਸੁਮਿਰਨ ਨਾ ਕੀਆ, ਦੁੱਖ ਮੇਂ ਕੀਆ ਯਾਦ।
ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਤਾ ਦਾਸ ਕੀ, ਕੌਣ ਸੁਣੇ ਫਰਿਆਦ॥

ਕਬੀਰ, ਸਾਂਈ ਯੋ ਮਤ ਜਾਨੀਯੋ, ਪ੍ਰੀਤ ਘਟੇ ਮਮ ਚਿੱਤ।
ਮਰੂੰ ਤੋ ਤੁਮ ਸਿਮਰਤ ਮਰੂੰ, ਜੀਵਤ ਸੁਮਰੂੰ ਨਿੱਤ॥

ਕਬੀਰ, ਜਪ ਤਪ ਸੰਜਮ ਸਾਧਨਾ, ਸਬ ਸੁਮਰਿਨ ਕੇ ਮਾਂਹਿ।
ਕਬੀਰਾ ਜਾਨੇ ਰਾਮਜਨ, ਸੁਮਿਰਨ ਸਮ ਕਛੁ ਨਾਹਿਂ॥

ਕਬੀਰ, ਜਿਨ ਹਰਿ ਜੈਸਾ ਸੁਮਿਰਿਆ, ਤਾਕੋ ਤੈਸਾ ਲਾਭ।
ਅੋਸਾਂ ਪਿਆਸ ਨ ਭਾਗਈ, ਜਬ ਲਗ ਧਸੈ ਨਾ ਆਬ॥

ਕਬੀਰ, ਸੁਮਿਰਣ ਕੀ ਸੁਧਿ ਯੋਂ ਕਰੋ, ਜੈਸੇ ਦਾਮ ਕੰਗਾਲ।
ਕਹੈਂ ਕਬੀਰ ਵਿਸਰੈ ਨਹੀਂ, ਪਲ ਪਲ ਲੇਤ ਸੰਭਾਲ॥

ਕਬੀਰ, ਸੁਮਿਰਣ ਸੋਂ ਮਨ ਲਾਈਏ, ਜੈਸੇ ਪਾਨੀ ਮੀਨ।
ਪ੍ਰਾਨ ਤਜੈ ਪਲ ਬੀਸਰੈ, ਦਾਸ ਕਬੀਰ ਕਹਿ ਦੀਨ॥

ਕਬੀਰ, ਸਤਿਨਾਮ ਸੁਮਿਰਿਲੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਜਾਹਿਂਗੇ ਛੂਟ।
ਘਰਕੇ ਪਿਆਰੇ ਆਦਮੀ, ਚਲਤੇ ਲੇਏਂਗੇ ਲੂਟ॥

ਕਬੀਰ, ਲੂਟ ਸਕੇ ਤੋ ਲੂਟ ਲੇ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਹੈ ਲੂਟ।
ਪੀਛੇ ਫਿਰ ਪਛਤਾਓਗੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਜਾਏਂਗੇ ਛੂਟ॥

ਕਬੀਰ, ਸੋਇਆ ਤੋ ਨਿਸ਼ਫਲ ਗਿਆ, ਜਾਗੋ ਸੋ ਫਲ ਲੇ।
ਸਾਹਿਬ ਹੱਕ ਨਾ ਰਾਖਸੀ, ਜਬ ਮਾਂਗੇ ਤਬ ਦੇ॥

ਕਬੀਰ, ਚਿੰਤਾ ਤੋ ਹਰਿ ਨਾਮ ਕੀ, ਔਰ ਨਾ ਚਿਤਵੈ ਦਾਸ।
ਜੋ ਕੁਛ ਚਿਤਵੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ, ਸੋਏ ਕਾਲ ਕੀ ਫਾਸ॥

ਕਬੀਰ, ਜਬ ਹੀ ਸਤਿਨਾਮ ਹਿਰਦੈ ਧਰਿਓ, ਭਇਓ ਪਾਪਕੋ ਨਾਸ਼।
ਮਾਨੋ ਚਿਨਗੀ ਅਗਨੀ ਕੀ, ਪਰੀ ਪੁਰਾਣੇ ਘਾਸ॥

ਕਬੀਰ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਕੋ ਸੁਮਿਰਤਾ, ਅਧਮ ਤਿਰੇ ਅਪਾਰ।
ਅਜਾਮੇਲ ਗਨਿਕਾ ਸੁਪਚ, ਸਦਨਾ ਸਿਵਰੀ ਨਾਰ॥

ਕਬੀਰ, ਸੁਵਪਨਹੀ ਮੇਂ ਬਰਰਾਇਕੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਕਹੇ ਰਾਮ।
ਬਾਕੇ ਪਗਕੀ ਪਾਵੜੀ, ਮੇਰੇ ਤਨ ਕੋ ਚਾਮ॥

ਕਬੀਰ, ਨਾਮ ਜਪਤ ਕੰਨਿਆ ਭਲੀ, ਸਾਕਟ ਭਲਾ ਨਾ ਪੂਤ।
ਸ਼ੇਰੀ ਕੇ ਗਲ ਗਲਥਨਾ, ਜਾਮੇਂ ਦੂਧ ਨਾ ਮੂਤ॥

ਕਬੀਰ, ਸਬ ਜਗ ਨਿਰਧਨਾਂ, ਧੰਨਵੰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕੋਇ।
ਧੰਨਵੰਤਾ ਸੋਈ ਜਾਨੀਏ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਧੰਨ ਹੋਇ॥

ਕਬੀਰ, ਕਹਿਤਾ ਹੂੰ ਕਹਿ ਜਾਤ ਹੂੰ, ਕਹੂੰ ਵਜਾਕਰ ਢੋਲ।
ਸੁਵਾਂਸ ਜੋ ਖਾਲੀ ਜਾਤ ਹੈਂ, ਤੀਨ ਲੋਕ ਕਾ ਮੋਲ॥

ਕਬੀਰ, ਐਸੇ ਮਹਿੰਗੇ ਮੋਲਕਾ, ਏਕ ਸਵਾਂਸ ਜੋ ਜਾਏ।
ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਨਾਹਿਂ ਪਟਤਰੇ, ਕਾਹੇ ਧੂਰ ਮਿਲਾਏ॥

ਕਬੀਰ, ਜੀਵਨਾ ਥੋਰਾਹੀ ਭਲਾ, ਜੋ ਸਤਿ ਸੁਮਿਰਨ ਹੋਇ।
ਲਾਖ ਵਰਸ਼ ਕਾ ਜੀਵਨਾ, ਲੇਖੇ ਧਰੈ ਨਾ ਕੋਇ॥

ਕਬੀਰ, ਕਹਿਤਾ ਹੂੰ ਕਹੀ ਜਾਤ ਹੂੰ, ਸੁਣਤਾ ਹੈ ਸਬ ਕੋਇ।
ਸੁਮਿਰਨ ਸੋਂ ਭਲਾ ਹੋਏਗਾ, ਨਾਤਰ ਭਲਾ ਨਾ ਹੋਇ॥

ਕਬੀਰ, ਕਬੀਰਾ ਹਰਿ ਕੀ ਭਗਤੀ ਬਿਨ, ਧਿਗ ਜੀਵਨ ਸੰਸਾਰ।
ਧੂੰਆਂ ਕਾਸਾ ਧੌਲਹਰਾ, ਜਾਤ ਨਾ ਲਾਗੇ ਵਾਰ॥

ਕਬੀਰ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਭਾਦੋਂ ਨਦੀ, ਸਬੈ ਚਲੀ ਘਹਿਰਾਏ।
ਸਰਿਤਾ ਸੋਇ ਜਾਨੀਏਂ, ਜੇਠ ਮਾਸ ਠਹਿਰਾਏ॥

ਕਬੀਰ, ਭਗਤੀ ਬੀਜ਼ ਬਿਨਸੇ ਨਹੀਂ, ਆਏ ਪਰੇੈ ਸੋ ਝੋਲ।
ਜੋ ਕੰਚਨ ਬਿਸਟਾ ਪਰੈ, ਘਟੇ ਨਾ ਤਾਕੋ ਮੋਲ॥

ਕਬੀਰ, ਕਾਮੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਲਾਲਚੀ, ਇਨਪੈ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਇ।
ਭਗਤੀ ਕਰੇ ਕੋਈ ਸੂਰਮਾ, ਜਾਤਿ ਵਰੁਣ ਕੁਲ ਖੋਇ॥

ਕਬੀਰ, ਜਬ ਲਗ ਭਗਤੀ ਸਹਿ ਕਾਮਨਾ, ਤਬ ਲਗ ਨਿਸ਼ਫਲ ਸੇਵ।
ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਵੇ ਕਿਉਂ ਮਿਲੇ, ਨਿਸ਼ਕਾਮੀ ਨਿੱਜ ਦੇਵ॥

॥ਅਥ ਸਾਤੋਂ ਵਾਰ ਕੀ ਰਮੈਣੀ॥

ਸਾਤੋਂ ਵਾਰ ਸਮੂਲ ਬਖਾਨੋਂ,ਪਹਰ ਘੜੀ ਪਲ ਜ਼ੋਤਿਸ਼ ਜਾਨੋ।1।
ਐਤਵਾਰ ਅੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਕੋਇ, ਲਗੀ ਚਾਂਚਰੀ ਪਦ ਮੇਂ ਸੋਈ।2।

ਸੋਮ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ ਦਿਨ-ਰਾਤੀ,ਦੂਰ ਕਰੋ ਨੈ ਦਿਲਕੀ ਕਾਂਤੀ।3।
ਮੰਗਲ ਮਨ ਕੀ ਮਾਲਾ ਫੇਰੋ, ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਕੋਟਿ ਜੀਤ ਜਮ ਜੇਰੋ।4।

ਬੁੱਧ ਵਿਨਾਨੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀਜੈ,ਸਤਿਸੁਕ੍ਰਿਤ ਨਿੱਜ ਸਿਮਰਣ ਕੀਜੇ।5।
ਬ੍ਰਹਿਸਪਤੀ ਭਯਾਸ ਭਯੇ ਵੈਰਾਗਾ, ਤਾਂਤੇ ਮਨ ਰਾਤੇ ਅਨੁਰਾਗਾ।6।

ਸ਼ੁਕਰ ਸ਼ਾਲਾ ਕ੍ਰਮ ਬਤਾਇਆ, ਜਦ ਮਨ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਨਹਾਇਆ।7।
ਸ਼ਨਿੱਚਰ ਸਵਾਸਾ ਮਾਹਿ ਸਮੋਇਆ, ਜਬ ਹਮ ਮਕਰਤਾਰ ਮਗ ਜੋਇਆ।8।

ਰਾਹੂ ਕੇਤੂ ਰੋਕੈ ਨਹੀ ਘਾਟਾ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਖੋਲੇ੍ਹ ਬਜਰ ਕਪਾਟਾ।9।
ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਿ ਨਮਨ ਕਰੈਂ ਨਿਰਵਾਨਾ, ਅਵਿਗਤ ਨਾਮ ਨਿਰਾਲੰਭ ਜਾਨਾ।10।

ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਦ ਸਮੋਏ ਨਾਸਾ,ਸਹਿਸ ਕਮਲ ਦਲ ਕੀਨ੍ਹਾਂ ਵਾਸਾ।11।
ਦਿਸ਼ਾਸੂਲ ਦਹੌਂਦਿਸ ਕਾ ਖੋਆ, ਨਿਰਾਲੰਭ ਨਿਰਭੈ ਪਦ ਜੋਆ।12।

ਕਠਿਨ ਵਿਸ਼ਮ ਗਤਿ ਰਹਨ ਹਮਾਰੀ, ਕੋਈ ਨ ਜਾਨਤ ਹੈ ਨਰ ਨਾਰੀ।13।
ਚੰਦ੍ਰਸਮੂਲ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਪਾਇਆ, ਗਰੀਬਦਾਸ ਪਦ ਪਦਹਿ ਸਮਾਇਆ।14।

॥ਅਥ ਸਰਵ ਲੱਖਸ਼ਣਾ ਗ੍ਰੰਥ॥

ਗਰੀਬ ਉਤਮ ਕੁਲ ਕਰਤਾਰ ਦੇ, ਦਵਾਦਸ਼ ਭੂਸ਼ਣ ਸੰਗ।
ਰੂਪ ਦ੍ਰਵ ਦੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਗਿਆਨ ਭਜਨ ਸਤਿਸੰਗ।1।

ਸੀਲ ਸੰਤੋਖ ਵਿਵੇਕ ਦੇਹ, ਸ਼ਮਾ ਦਇਆ ਇੱਕ ਤਾਰ।
ਭਾਵ ਭਗਤੀ ਵੈਰਾਗ ਦੇ, ਨਾਮ ਨਿਰਾਲੰਭ ਸਾਰ।2।

ਯੋਗ ਜੁਗਤੀ ਸਵਾਸਥ ਜਗਦੀਸ਼ ਦੇ, ਸ਼ੂਖਸ਼ਮ ਧਿਆਨ ਦਿਆਲ।
ਅਕਲ ਅਕੀਨ ਅਜਨਮ ਜਤਿ, ਅਠਸਿੱਧੀ ਨੌਨਿਧਿ ਖਿਆਲ।3।

ਸਵਰਗ ਨਰਕ ਬਾਂਚੈ ਨਹੀਂ, ਮੋਕਸ਼ ਬੰਧਨ ਸੈਂ ਦੂਰ।
ਬੜੀ ਗਰੀਬੀ ਜਗਤ ਮੇਂ, ਸੰਤ ਚਰਣ ਰਜ ਧੂਰ।4।

ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਾ ਸੋ ਕਹੋ, ਆਸਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਖੰਡ।
ਮਨ ਕੇ ਜੀਤੇ ਜੀਤ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਭਰਮੇਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ।5।

ਸਾਲਾ ਕ੍ਰਮ ਸਰੀਰ ਮੇਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀਆ ਲਖਾਏ।
ਗਰੀਬਦਾਸ ਗਲਤਾਨ ਪਦ, ਨਹੀਂ ਆਵੈ ਨਹੀਂ ਜਾਏ।6।

ਚੌਰਾਸੀ ਕੀ ਚਾਲ ਕਿਆ, ਮੋਹ ਸੇਤੀ ਸੁਣ ਲੇਹ।
ਚੋਰੀ ਜਾਰੀ ਕਰਤ ਹੈਂ, ਜਾਕੈ ਮੁੰਹਡੇ ਖੇਹ।7।

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਮਦ ਲੋਭ ਲਟ, ਛੁਟੇ ਰਹੇ ਬਿਕਰਾਲ।
ਕ੍ਰੋਧ ਕਸਾਈ ਉਰ ਬਸੈ, ਕੁਸ਼ਬਦ ਛੁਰਾ ਘਰ ਘਾਲ।8।

ਹਰਸ਼ ਸੋਗ ਹੈਂ ਸਵਾਨ ਗਤੀ, ਸ਼ੰਸ਼ੇ ਸਰਪ ਸਰੀਰ।
ਰਾਗ ਦਵੈਸ਼ ਬੜੈ ਰੋਗ ਹੈਂ, ਜਮ ਕੇ ਪੜੇ ਜ਼ੰਜ਼ੀਰ।9।

ਆਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨਦੀ ਮੇਂ, ਡੂਬੇ ਤੀਨੋਂ ਲੋਕ।
ਮਨਸਾ ਮਾਇਆ ਵਿਸਤਰੀ, ਅਤਮ ਆਤਮ ਦੋਸ਼।10।

ਇੱਕ ਸ਼ਤਰੂ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਭੂਲ ਪੜੀਰੇ ਪ੍ਰਾਣ।
ਯਮ ਕੀ ਨਗਰੀ ਜਾਏਗਾ, ਸ਼ਬਦ ਹਮਾਰਾ ਮਾਨ।11।

ਨਿੰਦਾ ਬਿੰਦਾ ਛੌੜਦੇ, ਸੰਤਨ ਸਿਉਂ ਕਰ ਪ੍ਰੀਤ।
ਭੌਸਾਗਰ ਤਿਰ ਜਾਤ ਹੈ, ਜੀਵਤ ਮੁਕਤ ਅਤੀਤ।12।

ਜੇ ਤੇਰੇ ਉਪਜੈ ਨਹੀਂ, ਤੋ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਾਖੀ ਸੁਣ ਲੇਹ।
ਸ਼ਾਖੀ ਭੂਤ ਸੰਗੀਤ ਹੈਂ, ਜਾਸੈਂ ਲਾਵੋ ਨੇਹ।13।

ਸਵਰਗ ਸਾਤ ਅਸਮਾਨ ਪਰ, ਭਟਕਤ ਹੈ ਮਨ ਮੂਢ।
ਖਾਲਿਕ ਤੋ ਖੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਇਸੀ ਮਹਿਲ ਮੇਂ ਢੂੰਢ।14।

ਕ੍ਰਮ ਭ੍ਰਮ ਭਾਰੀ ਲਗੇ, ਸ਼ੰਸ਼ਾ ਸ਼ੂਲ ਬਬੂਲ।
ਡਾਲੀ ਪਾਨੋ ਡੋਲਤੇ, ਪਰਸਤ ਨਾਹੀਂ ਮੂਲ।15।

ਸਵਾਸਾ ਹੀ ਮੇਂ ਸਾਰ ਪਦ, ਪਦ ਮੇਂ ਸਵਾਸਾ ਸਾਰ।
ਦਮ ਦੇਹੀ ਕਾ ਖੋਜ਼ ਕਰ, ਆਵਾਗਵਨ ਨਿਵਾਰ।16।

ਬਿਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਵੈ ਨਹੀਂ, ਖਾਲਿਕ ਖੋਜ਼ ਵਿਚਾਰ।
ਚੌਰਾਸੀ ਜਗ ਜਾਤ ਹੈ, ਚਿੰਨਹਤ ਨਾਹੀਂ ਸਾਰ।17।

ਮਰਦ ਗਰਦ ਮੇਂ ਮਿਲ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਸੇ ਰਣਧੀਰ।
ਕੰਸ਼ ਕੇਸ ਚਾਨੂਰ ਸੇ, ਹਿਰਣਾਕੁਸ਼ ਬਲਬੀਰ।18।

ਤੇਰੀ ਕਿਆ ਬੁਨਿਆਦ ਹੈ, ਜੀਵ ਜਨਮ ਧਰਲੇਤ।
ਗਰੀਬਦਾਸ ਹਰਿ ਨਾਮ ਬਿਨ, ਖਾਲੀ ਪਰਸੀ ਖੇਤ।19।

॥ਅਥ ਬ੍ਰਹਮ ਵੇਦੀ॥

ਗਿਆਨ ਸਾਗਰ ਅਤਿ ਉਜਾਗਰ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਨਿਰੰਜਨ।
ਬ੍ਰਹਮਗਿਆਨੀ ਮਹਾਂਧਿਆਨੀ, ਸਤਿ ਸੁਕ੍ਰਿਤ ਦੁੱਖ ਭੰਜਨ।1।

ਮੂਲ ਚੱਕਰ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਸਾ, ਰਕਤ ਵਰਣ ਜਹਾਂ ਜਾਨੀਏ।
ਕਿਲਿਅੰਮ ਜਾਪ ਕੁਲੀਨ ਤਜ ਸਬ,ਸ਼ਬਦ ਹਮਾਰਾ ਮਾਨੀਏ।2।

ਸਵਾਦ ਚੱਕਰ ਬ੍ਰਹਮਾਦਿ ਬਾਸਾ, ਜਹਾ ਸਾਵਿਤਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਹੈਂ।
ਓਮ ਜਾਪ ਜਪੰਤ ਹੰਸਾ, ਗਿਆਨ ਜੋਗ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਹੈਂ।3।

ਨਾਭਿ ਕਮਲ ਮੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿਸ਼ੰਭਰ, ਜਹਾਂ ਲੱਛਮੀਂ ਸੰਗ ਬਾਸ ਹੈ।
ਹਰਿਅੰਮ ਜਾਪ ਜਪੰਤ ਹੰਸਾ, ਜਾਨਤ ਬਿਰਲਾ ਦਾਸ ਹੈ।4।

ਹਿਰਦੈ ਕਮਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵੰ, ਸਤੀ ਪਾਰਵਤੀ ਸੰਗ ਹੈ।
ਸੋਹੰ ਜਾਪ ਜਪੰਤ ਹੰਸਾ, ਗਿਆਨ ਜੋਗ ਭਲ ਰੰਗ ਹੈ।5।

ਕੰਠ ਕਮਲ ਮੇਂ ਬਸੈ ਅਵਿਦਿਆ, ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਬੁੱਧੀ ਨਾਸਹੀ।
ਲੀਲ ਚੱਕਰ ਮੱਧ ਕਾਲ ਕ੍ਰਮਮ, ਆਵਤ ਦਮ ਕੂੰ ਫਾਂਸਹੀ।6।

ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਕਮਲ ਪਰਮ ਹੰਸ ਪੂਰਣ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਮਰਥ ਆਪ ਹੈ।
ਮਨ ਪੌਨਾ ਸਮ ਸਿੰਧ ਮੇਲੋ, ਸੁਰਤਿ ਨਿਰਤਿ ਕਾ ਜਾਪ ਹੈ।7।

ਸਹੰਸ ਕਮਲ ਦਲ ਭੀ ਆਪ ਸਾਹਿਬ, ਜਿਊਂ ਫੂਲਨਮੱਧ ਗੰਧ ਹੈ।
ਪੂਰ ਰਿਹਾ ਜਗਦੀਸ਼ ਜੋਗੀ, ਸਤਿ ਸਮਰਥ ਨਿਰਬੰਧ ਹੈ।8।

ਮੀਨੀ ਖੋਜ ਹਨੋਜ ਹਰਦਮ, ਉਲਟ ਪੰਥ ਕੀ ਬਾਟ ਹੈ।
ਇਲਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਸ਼ੁਸ਼ਮਨ ਖੋਜੋ, ਚਲ ਹੰਸਾ ਔਘਟ ਘਾਟ ਹੈ।9।

ਐਸਾ ਜੋਗ ਵਿਜੋਗ ਵਰਣੋ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਚਿੱਤ ਧਰਿਆ।
ਕੁੰਭਕ ਰੇਚਕ ਦਵਾਦਸ਼ ਪਲਟੇ, ਕਾਲ ਕ੍ਰਮ ਤਿਸ ਤੈਂ ਡਰਿਆ।10।

ਸੁੰਨ ਸਿੰਘਾਸ਼ਨ ਅਮਰ ਆਸਨ, ਅਲਖਪੁਰਸ਼ ਨਿਰਬਾਨ ਹੈ।
ਅਤਿ ਲਿਵਲੀਨ ਬੇਦੀਨ ਮਾਲਿਕ,ਕਾਦਰ ਕੂੰ ਕੁਰਬਾਨ ਹੈ।11।

ਹੈ ਨਿਰਸਿੰਧ ਅਬੰਧ ਅਬਿਗਤ, ਕੋਟਿ ਬੈਕੁੰਠ ਨਖਰੂਪ ਹੈ।
ਅਪਰੰਪਾਰ ਦੀਦਾਰ ਦਰਸ਼ਨ, ਐਸਾ ਅਜਬ ਅਨੂਪ ਹੈ।12।

ਘੁਰੈਂ ਨਿਸਾਨ ਅਖੰਡ ਧੁੰਨ ਸੁਨ, ਸੋਹੰ ਬੇਦੀ ਗਾਈਏ।
ਬਾਜੈਂ ਨਾਦ ਅਗਾਧ ਅਗ ਹੈ, ਜਹਾਂ ਲੇ ਮਨ ਠਹਿਰਾਈਏ।13।

ਸੁਰਤਿ ਨਿਰਤਿ ਮਨ ਪਵਨ ਪਲਟੇ, ਬੰਕਨਾਲ ਸਮ ਕੀਜੀਏ।
ਸਰਬੈ ਫੂਲ ਅਸੂਲ ਅਸਥਿਰ, ਅਮੀ ਮਹਾਰਸ ਪੀਜੀਏ।14।

ਸਪਤ ਪੁਰੀ ਮੇਰੂਦੰਡ ਖੋਜੋ, ਮਨ ਮਨਸਾ ਗਹ ਰਾਖਿਏ।
ਉੜਹੈਂ ਭੰਵਰ ਆਕਾਸ਼ ਗਮਨ, ਪਾਂਚ ਪੱਚੀਸੌਂ ਨਾਖੀਏ।15।

ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਕੀ ਸੈਲ ਕਰ ਲੇ, ਬਹੁਰਿ ਨ ਐਸਾ ਦਾਵ ਹੈ।
ਚਲ ਹੰਸਾ ਪਰਲੋਕ ਪਠਾਊਂ, ਭੌ ਸਾਗਰ ਨਹੀਂ ਆਵਹੈ।16।

ਕੰਦ੍ਰਪ ਜੀਤ ਉਦੀਤ ਜੋਗੀ,ਛਟ ਕਰਮੀ ਯੋਹ ਖੇਲ ਹੈ।
ਅੰਨਭੈ ਮਾਲਨਿ ਹਾਰ ਗੂੰਦੇ, ਸੁਰਤਿ ਨਿਰਤਿ ਕਾ ਮੇਲ ਹੈ।17।

ਸੋਹੰ ਜਾਪ ਅਜਾਪ ਥਰਪੋ, ਤ੍ਰਿਕੁੱਟੀ ਸੰਜਮ ਧੁਨਿ ਲਗੈ।
ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਨਹਾਨ ਹੰਸਾ, ਗੰਗ ਸਹੰਸ ਮੁੱਖ ਜਿੱਤ ਬਗੇ।18।

ਕਾਲਇੰਦ੍ਰੀ ਕੁਰਬਾਨ ਕਾਦਰ, ਅਵਿਗਤ ਮੂਰਤਿ ਖੂਬ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰ ਸਵੇਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਚਨ, ਗਲਤਾਨਾ ਮਹਿਬੂਬ ਹੈ।19।

ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਦੀਦਾਰ ਦਰਸ਼ਨ, ਬਾਹਰ ਅੰਤ ਨਾ ਜਾਈਏ।
ਕਾਇਆ ਮਾਇਆ ਕਹਾਂ ਬਪੁਰੀ, ਤਨ ਮਨ ਸ਼ੀਸ਼ ਚੜਾਈਏ।20।

ਅਬਿਗਤ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਜੋਗੀ, ਸਤ ਪੁਰਸ਼ ਲਿਉਲੀਨ ਹੈ।
ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਗਲਤਾਨ ਗੈਬੀ, ਜਾਤ ਅਜਾਤ ਬੇਦੀਨ ਹੈ।21।

ਸੁੱਖਸਾਗਰ ਰਤਨਾਗਰ ਨ੍ਰਿਭੈ, ਨਿੱਜ ਮੁੱਖਬਾਨੀ ਗਾਵਹੀ।
ਝਿਨ ਆਕਰ ਅਜੋਖ ਨ੍ਰਿਮਲ, ਦ੍ਰਸ਼ਟੀ ਸ਼੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਆਵਹੀਂ।22।

ਝਿਲ ਮਿਲ ਨੂਰ ਜਹੂਰ ਜੋਤਿ, ਕੋਟਿ ਪਦਮ ਉਜਿਯਾਰ ਹੈ।
ਉਲਟ ਨੈਨ ਬੇਸੁੰਨ ਬਿਸਤਰ, ਜਹਾਂ ਤਹਾਂ ਦੀਦਾਰ ਹੈ।23।

ਅਸ਼ਟ ਕਮਲ ਦਲ ਸਕਲ ਰਮਤਾ, ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ ਕਮਲ ਮੱਧ ਨਿਰਖ ਹੀਂ।
ਸਵੇਤ ਧਵਜਾ ਸੁੰਨ ਗੁਮਟ ਆਗੈ, ਪਚਰੰਗ ਝੰਡੇ ਫਰਕ ਹੀਂ।24।

ਸੁੰਨ ਮੰਡਲ ਸਤਲੋਕ ਚਲੀਏ, ਨੌਂ ਦਰ ਮੁੰਦ ਬਿਸੁੰਨ ਹੈ।
ਦਿਵਯ ਚਿਸਮਿਓਂ ਇੱਕ ਬਿੰਬ ਦੇਖਿਆ, ਨਿੱਜ ਸ਼੍ਰਵਣ ਸੁਨਿਧੁਨਿ ਹੈ।25।

ਚਰਣ ਕਮਲ ਮੇਂ ਹੰਸ ਰਹਤੇ, ਬਹੁਰੰਗੀ ਬਰਿਯਾਮ ਹੈਂ।
ਸੂਖਸ਼ਮ ਮੂਰਤੀ ਸ਼ਿਆਮ ਸੂਰਤੀ, ਅਚਲ ਅਭੰਗੀ ਰਾਮ ਹੈਂ।26।

ਨੌ ਸੁਰ ਬੰਧ ਨਿਸੰਕ ਖੇਲੋ, ਦਸਮੇਂ ਦਰ ਮੁੱਖਮੂਲ ਹੈ।
ਮਾਲੀ ਨ ਕੁਪ ਅਨੂਪ ਸਜਨੀ, ਬਿਨ ਬੇਲੀ ਕਾ ਫੂਲ ਹੈ।27।

ਸਵਾਂਸ ਉਸਵਾਂਸ ਪਵਨ ਕੂੰ ਪਲਟੈ, ਨਾਗ ਫੁਨੀ ਕੂੰ ਭੂੰਚ ਹੈ।
ਸੁਰਤਿ ਨਿਰਤਿ ਕਾ ਬਾਂਧ ਬੇੜਾ,ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਕੂੰ ਕੂੰਚ ਹੈ।28।

ਸੁਨ ਲੇ ਜੋਗ ਵਿਜੋਗ ਹੰਸਾ,ਸ਼ਬਦ ਮਹਲ ਕੂੰ ਸਿੱਧ ਕਰੋ।
ਯੋਹ ਗੁਰੂਗਿਆਨ ਵਿਗਿਆਨ ਬਾਣੀ, ਜੀਵਤ ਹੀ ਜਗ ਮੇਂ ਮਰੋ।29।

ਉਜਲ ਹਿਰੰਬਰ ਸਵੇਤ ਭੌਂਰਾ, ਅਖਸ਼ੈ ਵ੍ਰਖਸ਼ ਸਤ ਬਾਗ ਹੈ।
ਜੀਤੋ ਕਾਲ ਬਿਸਾਲ ਸੋਹੰ, ਤਰ ਤੀਵਰ ਬੈਰਾਗ ਹੈ।30।
ਮਨਸਾ ਨਾਰੀ ਕਰ ਪਨਿਹਾਰੀ, ਖਾਖੀ ਮਨ ਜਹਾਂ ਮਾਲਿਆ।
ਕੁੰਭਕ ਕਾਇਆ ਬਾਗ ਲਗਾਇਆ, ਫੂਲੇ ਹੈਂ ਫੂਲ ਬਿਸਾਲੀਆ।31।

ਕੱਛਮੱਛ ਕੂਰੰਭ ਧੌਲੰ,ਸ਼ੇਸ਼ ਸਹੰਸ ਫੁਨ ਗਾਵਹੀ।
ਨਾਰਦ ਮੁਨਿ ਸੇ ਰਟੈਂ ਨਿਸ਼ਦਿਨ,ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਾਰ ਨ ਪਾਵਹੀਂ।32।

ਸ਼ੰਭੂ ਜੋਗ ਬਿਜੋਗ ਸਾਧਿਆ,ਅਚਲ ਅਡਿੱਗ ਸਮਾਧ ਹੈ।
ਅਬਿਗਤ ਕੀ ਗਤਿ ਨਾਹਿਂ ਜਾਨੀ, ਲੀਲਾ ਅਗਮ ਅਗਾਧ ਹੈ।33।

ਸਨਕਾਦਿਕ ਔਰ ਸਿੱਧ ਚੌਰਾਸੀ, ਧਿਆਨ ਧਰਤ ਹੈਂ ਤਾਸ ਕਾ।
ਚੌਬੀਸੌਂ ਅਵਤਾਰ ਜਪਤ ਹੈਂ, ਪਰਮ ਹੰਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਾ।34।

ਸਹੰਸ ਅਠਾਸੀ ਔਰ ਤੈਤੀਸੋਂ, ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਚਿਰਾਗ ਹੈਂ।
ਧਰ ਅੰਬਰ ਧਰਨੀ ਧਰ ਰਟਤੇ, ਅਬਿਗਤ ਅਚਲ ਬਿਹਾਗ ਹੈਂ।35।

ਸੁਰ ਨਰ ਮੁਨੀਜਨ ਸਿੱਧ ਔਰ ਸਾਧਿਕ, ਪ੍ਰਬ੍ਰਹਮ ਕੂੰ ਰਟਤ ਹੈਂ।
ਘਰ-ਘਰ ਮੰਗਲਾਚਾਰ ਚੌਰੀ, ਗਿਆਨ ਜੋਗ ਜਹਾਂ ਬਟਤ ਹੈਂ।36।

ਚਿੱਤ੍ਰ ਗੁਪਤ ਧ੍ਰਮਰਾਏ ਗਾਵੈਂ, ਆਦਿ ਮਾਇਆ ਔਂਕਾਰ ਹੈ।
ਕੋਟਿ ਸਰਸਵਤੀ ਲਾਪ ਕਰਤ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਦਰਬਾਰ ਹੈ।37।

ਕਾਮਧੇਨੂੰ ਕਲਪਵ੍ਰਿਛ ਜਾਕੈਂ, ਇੰਦਰ ਅਨੰਤ ਸੁਰ ਭਰਤ ਹੈਂ।
ਪਾਰਬਤੀ ਕਰ ਜੋਰ ਲੱਛਮੀਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਕਰਤ ਹੈਂ।38।

ਗੰਧ੍ਰਵ ਗਿਆਨੀ ਔਰ ਮੁਨਿ ਧਿਆਨੀ, ਪਾਂਚੋ ਤੱਤਵ ਖਿਵਾਸ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਿਗੁਣ ਤੀਨ ਬਹੁਰੰਗ ਬਾਜੀ,ਕੋਈ ਜਨ ਬਿਰਲੇ ਦਾਸ ਹੈਂ।39।

ਧਰੁਵ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਅਗਾਧ ਅਗ ਹੈ,ਜਨਕ ਬਿਦੇਹੀ ਜੋਰ ਹੈ।
ਚਲੇ ਵਿਮਾਨ ਨਿਦਾਨ ਬੀਤਯਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਕੀ ਬੰਧ ਤੌਰ ਹੈਂ।40।

ਗੋਰਖਦੱਤ ਜੁਗਾਦਿ ਜੋਗੀ, ਨਾਮ ਜਲੰਧਰ ਦੀਜਿਏ।
ਭਰਥਰੀ ਗੋਪੀ ਚੰਦਾ ਸੀਝੇ, ਐਸੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਦੀਜਿਏ।41।

ਸੁਲਤਾਨੀ ਬਾਜੀਦ ਫਰੀਦਾ, ਪੀਪਾ ਪਰਚੇ ਪਾਈਆ।
ਦੇਵਲ ਫੇਰਿਆ ਗੋਪ ਗੁਸਾਂਈ, ਨਾਮਾ ਕੀ ਛਾਨ ਛਿਵਾਈਆ।42।

ਛਾਨ ਛਵਾਈ ਗਊ ਜਿਵਾਈ, ਗਨਿਕਾ ਚੜੀ ਬਿਮਾਨ ਮੇਂ।
ਸਦਨਾ ਬਕਰੇ ਕੂੰ ਮਤ ਮਾਰੈ, ਪਹੁੰਚੇ ਆਨ ਨਿਦਾਨ ਮੇਂ।43।

ਅਜਾਮੇਲ ਸੇ ਅਧਮ ਉਧਾਰੇ, ਪਤਿਤ ਪਾਵਨ ਬਿਰਦ ਤਾਸ ਹੈ।
ਕੇਸ਼ੋ ਆਨ ਭਯਾ ਬਨਜਾਰਾ, ਛਟ ਦਲ ਕੀਨੀ ਹਾਸ ਹੈ।44।

ਧੰਨਾ ਭਗਤ ਕਾ ਖੇਤ ਨਿਪਾਇਆ, ਮਾਧੋ ਦਈ ਸਿਕਲਾਤ ਹੈ।
ਪੰਡਾ ਪਾਂਵ ਬੁਝਾਇਆ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਜਗਨਨਾਥ ਕੀ ਬਾਤ ਹੈ।45।

ਭਗਤੀ ਹੇਤ ਕੇਸ਼ੌ ਬਨਜਾਰਾ, ਸੰਗ ਰੈਦਾਸ ਕਮਾਲ ਥੇ।
ਹੇ ਹਰ ਹੇ ਹਰ ਹੋਤੀ ਆਈ, ਗੂਨ ਛਈ ਔਰ ਪਾਲ ਥੇ।46।

ਗੈਬੀ ਖਿਯਾਲ ਬਿਸਾਲ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਅਚਲ ਦਿਗੰਬਰ ਥੀਰ ਹੈਂ।
ਭਗਤੀ ਹੇਤ ਆਨ ਕਾਇਆ ਧਰ ਆਏ, ਅਬਿਗਤ ਸਤਕਬੀਰ ਹੈਂ।47।

ਨਾਨਕ ਦਾਦੂ ਅਗਮ ਅਗਾਧੂ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਹਾਜ ਖੇਵਟ ਸਹੀ।
ਸੁੱਖ ਸਾਗਰ ਕੇ ਹੰਸ ਆਏ, ਭਗਤੀ ਹਿਰੰਬਰ ਉਰ ਧਰੀ।48।

ਕੋਟਿ ਭਾਨੂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੂਰਣ, ਰੂਮ ਰੂਮ ਕੀ ਲਾਰ ਹੈ।
ਅਚਲ ਅਭੰਗੀ ਹੈ ਸਤਸੰਗੀ, ਅਬਿਗਤ ਕਾ ਦੀਦਾਰ ਹੈ।49।

ਧੰਨ ਸਤਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਵਾ, ਚੌਰਾਸੀ ਭ੍ਰਮ ਮੇਟਹੀ।
ਤੇਜ ਪੁੰਜ ਆਨ ਦੇਹ ਧਰ ਕਰ, ਇਸ ਵਿਧਿ ਹਮਕੂੰ ਭੇਂਟ ਹੀਂ।50।

ਸ਼ਬਦ ਨਿਵਾਸ ਅਕਾਸ਼ਬਾਣੀ, ਯੋਹ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਚੰਦ ਸੂਰਜ ਨਾ ਪਵਨ ਨਾ ਪਾਨੀ, ਨਾ ਜਹਾ ਛਾਇਆ ਧੂਪ ਹੈ।51।

ਰਹਤਾ ਰਮਤਾ, ਰਾਮ ਸਾਹਿਬ, ਅਵਗਤ ਅਲਹ ਅਲੇਖ ਹੈ।
ਭੂਲੇ ਪੰਥ ਬਿਟੰਬ ਵਾਦੀ, ਕੁਲ ਕਾ ਖਾਵਿੰਦ ਏਕ ਹੈ।52।

ਰੂਮ ਰੂਮ ਮੇਂ ਜਾਪ ਜਪ ਲੇ, ਅਸ਼ਟ ਕਮਲ ਦਲ ਮੇਲ ਹੈ।
ਸੁਰਤਿ ਨਿਰਤਿ ਕੂੰ ਕਮਲ ਪਠਾਵੋ, ਜਹਾਂ ਦੀਪਕ ਬਿਨ ਤੇਲ ਹੈ।53।

ਹਰਦਮ ਖੋਜ ਹਨੋਜ ਹਾਜਰ, ਤ੍ਰਿਵੈਣੀ ਕੇ ਤੀਰ ਹੈਂ।
ਦਾਸ ਗਰੀਬ ਤਬੀਬ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਬੰਦੀ ਛੌੜ ਕਬੀਰ ਹੈਂ।54।

Tagged as: .

Download now: Nitya Niyam Mp3 In Punjabi By Sant Rampal Ji With Lyrics

file_download Download

Rate it
Author

Banti Kumar

Inspired by Saint Rampal Ji Maharaj | Video-Photo Editor | Blogger | Youtuber | Website Design

list Archive

Background
Previous post
Bhakti Bodh [Punjabi]
close
  • 441

Bhakti Bodh [Punjabi]

Asur Nikandan Rameni in Punjabi Mp3 with Lyrics

Banti Kumar December 3, 2019

ਅਸ਼ੁਰ ਨਿਕੰਦਨ ਰਮੈਣੀ ॥ਅਥ ਮੰਗਲਾਚਰਣ॥ ਗਰੀਬ ਨਮੋ ਨਮੋ ਸਤਿ ਪੁਰਸ਼ ਕੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਗੁਰੂ ਕੀਨਹੀ। ਸੁਰਨਰ ਮੁਨੀਜਨ ਸਾਧਵਾ, ਸੰਤੋਂ ਸਰਵਸ ਦੀਨਹੀ।1। ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਸੰਤ ਸਭੈ, ਡੰਡੋਓਤਮ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਆਗੇ ਪੀਛੇ ਮੱਧ ਹੂਏ, […]

Read more trending_flat

Post comments

This post currently has no comments.